Evliyanın büyüklerinden. İsmi Alevî bin Muhammed Sahibü’d-devile’dir. Hayatı hakkında fazla bir bilgi yoktur. Yemen’in Terim şehrinde doğdu. Doğum tarihi bilinmemektedir. 778 (m. 1376) tarihinde aynı yerde vefat etti. İlimde ve tasavvufta engin bir deniz gibiydi. Çok kerametleri görüldü.
Şöyle anlatılır: “Babası ona bir kuyu bağışladı. Fakat daha sonra vazgeçerek o kuyuyu geri aldı. Bir kısım insanlar, o kuyudan su çekmek için yanına gittiklerinde suyunun çekilmiş, kupkuru ve içinin kaya parçaları ile dolu olduğunu gördüler. Gelip durumu babasına anlattılar. Babası, kuyunun bu hale gelmesine kendisinin sebep olduğunu anladı ve o kuyuyu tekrar oğluna bağışladı. Alevî bin Muhammed kuyunun başına geldiğinde kuyunun eski hâli üzere su dolu olduğunu gördüler.”
Yine anlatılır ki: “Alevî bin Muhammed ve talebelerinin bulundukları vadiyi sular bastı. O zaman hep birlikte, biraz yüksekçe bir yer olan tepeye çıktılar. Sular yükseldikçe daha yükseklere çıktılar. Onlar çıktıkça sular da yükseldi. Kurtuluş için başka bir yere de gidemediler. Talebeler, boğulup helak olacaklarına kanaat getirdikleri bir sırada, Alevî bin Muhammed o sudan abdest aldı ve iki rekat namaz kıldı. Duadan sonra elindeki asa ile yükselen suya vurduğu zaman suların yükselmesi durdu. Kısa bir zamanda sular geri çekildi. Beraberce yerlerine geri döndüler. Herkesin evlerindeki eşyasını sel götürmüştü. Oradakiler bu durumdan şikayet ettiler. Alevî bin Muhammed, orada bir yeri işaret ederek kazılmasını buyurdu. Kazıldığında, eşyaların bir kısmını orada buldular. Başka bir yerin de kazılmasını buyurdu. Orasını da kazdılar. Geri kalan eşyalarını da orada buldular.”
Şöyle anlatılır: “Alevî bin Muhammed hazretlerinin yaşadığı bölgede çok şiddetli soğuklar oldu. Halk gelip bütün ekili ve dikili arazinin donarak bütün bitkilerin telef olduğunu, ona ait olan ekili tarlanın da kendilerininki gibi zarara uğradığını haber verdiler. O zaman Alevî bin Muhammed buyurdu ki: ‘Allahü tealanın izniyle bize ait olan yerler zarar görmemiştir.’ Oradakiler, ona ait olan yere gittiklerinde, onun tarlasının hiçbir zarara uğramadığını gördüler.”
Yine anlatılır ki: “Rasi’ bin Derviş adındaki bir sultanın adamları, Alevî bin Muhammed’in yakınlarından birisinin mahsulünden zorla alıp sahibine zulümde bulundular. O mazlum da gelip durumu Alevî bin Muhammed’e arz etti. Alevî bin Muhammed derhal sultana çıkıp öteden beri yapmakta olduğu bu zulümden vazgeçmesini tembih ederek iki parmağı ile sultana işaret etti. Sultan Rasi’ bin Derviş; ‘Peki efendim.’ diyerek teslimiyet gösterdi. Alevî bin Muhammed oradan ayrılınca sultanın yanındakiler, ‘Niye korktunuz? Onun dediğini niye yaptınız?’ diye sorduklarında, sultan; ‘Onun uzattığı iki parmağını, gözlerime saplanmak üzere olan iki mızrak olarak gördüm. Az daha gözlerim çıkacaktı.’ dedi ve bir daha zulüm yapmadı.”
Şöyle anlatılır: “Alevî bin Muhammed’in yakını olan bir zatın develeri kaçıp kaybolmuştu. Beraberce aramaya çıktılar. Bir türlü bulamadılar. Üstelik yollarını da kaybedip nerede olduklarını anlayamadılar. Aç ve susuz bir hâlde kaldılar. Alevî bin Muhammed hazretleri, sırtındaki paltosunu yere serip üzerinde iki rekat namaz kıldıktan sonra dua edip bazı şeyler okudu ve; ‘İşte bu paltom, bize istediğimiz şeyi bulmada inşallah yardımcı olacaktır.’ buyurdu. Bu arada paltosu havada uçmaya başladı. Beraberce arkasından yürüdüler. Nihayet bir yerde develeri buldular. Kısa zamanda da oturdukları beldeye geri döndüler.”
Yine şöyle anlatılır: “Çocuklarından biri, şiddetli bir göz ağrısına tutuldu. Acısına dayanamaz oldu. Bir gece; ‘Ya Rabbî! Sevdiğin kul olan babam hürmetine bana şifa ver.’ diye dua etti. Rüyasında yerden göğe yükselen kuvvetli bir nur gördü. O sabah kalktığında gözlerindeki ağrının hiç kalmadığını, şifa bulduğunu anladı.”
Şöyle anlatılır: “Talebelerinden birkaçı ağır bir hastalığa yakalandı. Hocalarını vesile edip Allahü tealadan şifa istediler. Allahü teala da onlara şifa ve afiyet verdi.”
