Evliyanın büyüklerinden. Künyesi, Ebu Hasan olup, ismi Ali bin Bündar bin Hüseyin es-Sirafî’dir. Nişabur âlimlerindendir. 359 (m. 969) senesinde vefat etti.
Ali bin Bündar; Nişabur’da Ebu Osman Hirî ve Mahfuz’un; Semerkand’da, Muhammed Fazl-ı Belhî’nin; Belh’te Muhammed Han’ın, Cürcan’da Cürcanî’nin; Rey’de Yusuf Hüseyin’in; Bağdat’ta, başta Cüneyd-i Bağdadî olmak üzere, Rüveym, İbn-i Ata, Sem’un ve Ebu Muhammed Cerir’in; Şam’da Tahir-i Makdisî, İbn-i Cella ve Ebu Amr-ı Dımaşkî’nin; Mısır’da, Ebu Bekr Mısrî, Ebu Bekr Rakkas ve Ebu Ali Rodbarî’nin sohbetlerinde bulunmuş, bu âlimlerden ilim öğrenmiş, hadis-i şerif dinleyip rivayet etmiştir.
Ali bin Bündar, hadis ilminde sika idi (güvenilirdi). O evliyaya ve evliyayı görenlere karşı saygılı ve tevazu sahibiydi. Kendisinin görmediği bir evliyayı gören bir zatı görse, hemen yanına yaklaşarak elini öper, ona karşı hürmetkâr davranır, onun önünden gitmezdi. Sebebini soranlara da; “Onlar birçok evliyayı görüp ilim ve feyiz aldı, ben ise çokları ile görüşmedim.” derdi.
Şöyle anlatılır: Bir gün Ali bin Bündar, Şeyh Ebu Abdullah Hafif ile bir köprüye geldiler. İki kişi yan yana bu köprüden geçemezdi. Şeyh Ebu Abdullah ona; “Sen önden yürü.” deyince, Ali bin Bündar; “Ne sebeple önden yürüyeyim?” dedi. Şeyh; “Sen Cüneyd-i Bağdadî’yi görmüşsün, ben ise görmedim.” dedi.
Kendisi anlatır: “Şam’a gitmiştim. Üç gün sonra da Ebu Abdullah Cella’nın yanına gittim. ‘Ne zaman Şam’a geldin?’ dedi. Ben de üç gün olduğunu söyleyince; ‘Üç gündür neredeydin?’ diye sordu. Ben de; ‘İbn-i Cusa’nın yanında hadis-i şerif yazıyordum.’ deyince bana; ‘Nafilenin fazileti, seni birçok vazifeden alıkoydu.’ buyurdu.”
Ali bin Bündar’ın rivayet ettiği hadis-i şerifte Peygamber Efendimiz; “Sirke ne güzel katıktır.” buyurdular.
Ali bin Bündar buyurdu ki:
“Dünya öyle bir evdir ki, temeli zorluk üzerine kurulmuştur. Orada zorluk olmadan yaşamak imkansızdır.”
“İnsanlar Allahü tealaya heves ve kolaylıkla ararlar. Hâlbuki dünyadan vazgeçmedikçe Cenab-ı Hakkı bulmak mümkün değildir.”
“İnsanlara muhalefet etmekten uzak ol!”
“İlim yeri olan kalb, temiz olmalı ki, ilim yararlı bir hâlde orada bulunsun.”
