Mekke-i Mükerreme’den, Medine-i Münevvere’ye hicret eden muhacirlerdendir. Hazreti Ebu Bekr Sıddîk’ın azatlı kölesi, meleklerin defnettiği bir sahabidir. Hicretin 4. yılında (M. 626) Bir-i Ma’ûne faciasında şehit oldu. Beni Teym bin Mürre kabilesinin kölelerinden olarak tanınırdı. Esasen Ezd kabilesindendir. İslâm’a girişi, İslâm’ın başlangıç günlerine rastlar. Peygamber Efendimiz Darü’l-Erkam’a girmeden önce Müslüman oldu. O sıralarda Âmir bin Füheyre hazretleri, Tufeyl bin Abdullah’ın çobanıydı. Tufeyl, Müslüman olan Âmir bin Füheyre’ye işkence etmeye başladı. Fakat Âmir bütün bu işkencelere göğüs gerdi. Nihayet Hazreti Ebu Bekr, onu satın alarak azat etti. Âmir bin Füheyre bundan sonra Hazreti Ebu Bekr’in sürülerinin çobanı oldu.
Bu sırada müşrikler iyice azıttılar. Müslümanlara her türlü işkenceyi, eza ve cefayı yapmaktan geri durmadılar. Allahü teala’nın Resulü ve en yakını Hazreti Ebu Bekr ile Mekke-i Mükerreme’den Medine-i Münevvere’ye hicret edeceklerdi. Nihayet ilahi izin geldi ve iki sadık dost yola çıktı. Sevr Mağarası önüne geldiklerinde Mekke çalkalanmakta, her taraf aranmakta idi. Resulullah’a yardımcı olanın canı tehlikedeydi. Bütün bunlara mukabil Âmir bin Füheyre hazretleri sütlü davarları uygun vakitlerde mağaranın önüne getirdi. Peygamber Efendimiz ve Hazreti Ebu Bekr’in yiyecek ve içeceğini temin etti. Böylece onlarla beraber hicret etme şerefine de kavuştu. Bir rivayette Âmir bin Füheyre hicret esnasında Resulullah’ı takip eden Sürağa’ya verilen emannameyi kaleme almıştır. Bu da onun köle olmasına rağmen okuma yazma bildiğini göstermektedir. Resulullah Efendimiz Mekke’den Medine’ye hicret eden Müslümanları birbiriyle kardeş yaparken Âmir bin Füheyre’yi de Ensar’dan Haris bin Evs ile kardeş yaptı.
Hicretten sonra, Medine-i Münevvere’de bir araya gelen Müslümanlar gittikçe artıp, kuvvetlenmekteydi. Bu vaziyet müşrikleri iyice endişelendirdi. Nihayet Müslümanlar ile müşrikler arasında Bedr ve Uhud gibi, Müslümanlar için hayati ehemmiyet arz eden savaşlar oldu. Âmir bin Füheyre hazretleri bu savaşların her ikisine katılmak saadetine kavuştu. Her iki savaşta da Müslümanlar az olmasına rağmen, kendilerinden kat kat fazla düşmanı mağlup ettiler. Bununla beraber müşrikler boş durmadılar. Hicretin dördüncü senesiydi. Necd Şeyhi Ebu Bera, Medine’ye gelip, Resulullah’a müracaat etti. Kabile sine dini bilgileri öğretmesi için muallimler istedi. Yetmiş kişilik bir irşat heyeti hazırlanıp gönderildi. İşte yetmiş kişilik bu seçkin heyet Bi’r-i Ma’ûne’de saldırıya uğradı. Ebu Bera’nın kardeşinin oğlu Âmir’in tertiplelediği bu alçakça harekette Umeyye oğlu Amr dışında hepsi kılıçtan geçirildi.
İslâm’a hizmet etmek için gayret eden bu irfan ordusunun uğradığı akıbet, unutulmaz bir acı oldu. Hele bu şehitler arasında yer alan Âmir bin Füheyre’nin vaziyeti daha bir başkaydı. Şehit edilisi sırasında vuku bulan hadiseyi müşriklerin kısa akılla anlamaları, kavramaları zordu. Azgın müşriklerden Cebbar bin Sülma’nın, sırtından saplamış olduğu mızrak göğsünü yarıp çıkmıştı. Âmir bin Füheyre hazretleri şehadet şerbetini içtiği zaman onun semaya doğru kaldırıldığını gördüler. Daha sonra melekler onu defnetti. Bu sırada Cebbar bin Sülma durumu daha farklı seyredip, hadisenin farklı hâllerine şahit oldu. Cebbar, Âmir bin Füheyre hazretlerinin vücuduna mızrağını batırıp çıkarırken ondan; “Vallahi kazandım, kurtuldum.” sözünü işitti. Sonra cesetler arasında Âmir bin Füheyre’nin cesedini aradığı halde bulamadı. Böyle garip hâller olup, Âmir bin Füheyre hazretlerinin ruhu da Cennet’e uçup gitti. “Kurtuldum.” sözünü duyan Cebbar derecede İslâm’a yaklaştı. Müşrik topluluğu içinde tek imana gelen de yine Cebbar oldu. Allahü teala’nın hikmetidir ki, bu hadisede birisi şehit olmuş, diğeri ise hidayete ermiştir. Âmir bin Füheyre şehit olduğu sırada 40 yaşındaydı.
Müşriklerin, Müslümanlara yaptığı bu ihanete, Eshab-ı Güzîn’in bu şekilde pusuya düşürülmesine Resulullah çok üzüldüler. Onların şehit olduklarını Medine-i Münevvere’de iken haber verdiler.
