Fıkıh âlimlerinden. İsmi, Âmir bin Muhammed bin Âmir bin Half el-Ensarî’dir. 484 (m. 1091) senesinde doğdu. 569 (m. 1174) de vefat etti.
Fakih (fıkıh âlimi) olup, fıkıh meselelerini ezbere bilirdi. Aklının ve anlayışının kuvveti, fetvalarındaki basireti, görüşünün kuvvetliliği bakımından kendi şehrinde, Belensiye ve diğer çevre memleketlerde tanınıp, meşhur oldu. Bir müddet kadılık yaptı. Zamanının hadis âlimiydi. Yaşadığı asırda memleketinde bulunan âlimlerin içinde benzeri yoktu.
Kıraat ilmini, Ali bin Zerve el-Muradî’den öğrendi. Ebü’l-Kasım bin Nehhas ile görüşüp sohbet etti. Ebü’l-Velid bin Rüşd ve Ebu Abdullah el-Havlanî’den icazet aldı. Ayrıca, Ebu Bahr el-Esedî, Ebu Bekr bin Arabî, Ebü’l-Hüseyin bin Vacib, Ebu Ali es-Sadefî ve başka birçok büyük âlimden ilim öğrendi ve hadis-i şerif rivayet etti.
Zamanında bulunan büyük zatlardan pek çoğu ile görüştü. Kendisinden de, Münevver bin Tahir, Ebü’l-Kasım bin el-Berrak, Abdülmün’im bin el-Fürs ve başka birçok kimseler rivayetlerde bulundular.
Eserleri: Âmir bin Muhammed el-Ensarî hazretleri, birçok eser telif etmiş olup; el-Camiu’l-besit ve Bugyetü’t-talibi’n-neşit bunlardandır.
