Tabiîn’den meşhur bir âlim. İsmi Ata bin Saib bin Malik es-Sakafî; künyesi, Ebu Zeyd Kufî’dir. Ebu Yezid veya Ebü’s-Saib olduğu da bildirilmiştir. 136 (m. 753) senesinde vefat etmiştir.
Hadis-i şerif işi tip, rivayet ettiği âlimler, babası Saib bin Malik, Enes bin Malik, Abdullah bin Ebu Evfa, Amr bin Haris el-Mahzumî, Sa’id bin Cübeir, Mücahid, Husayn bin Cündeb, İbrahim Nehaî, Hasan-ı Basrî, Sa’id bin Abdurrahman, Şa’bî, Abdullah bin Seleme, İkrime, Ebu Seleme bin Abdurrahman, Ebu Abdurrahman Sülemî ve diğer bazı hadis âlimleridir.
Ata bin Saib’den ise İsmail bin Ebu Halid, Süleyman et-Teymî, Süleyman bin Mihran A’meş, İbn-i Cüreyc, Hammad bin Seleme, Hammad bin Zeyd, Muhammed bin Fadl, Süfyan-ı Sevrî, Süfyan bin Uyeyne, İmam-ı Şa’bî, Ali bin Asım ve daha başkaları hadis-i şerif rivayet etmişlerdir. Ondan rivayet edilen hadis-i şerifler hadis kitaplarından dört Sünen’de ve İmam-ı Buhârî’nin Edebü’l-Müfred adlı eserinde yer almıştır.
Ata bin Saib, Zazan’dan rivayet etti. Hazreti Ali, Resulullah Efendimiz’in şöyle buyurduğunu bildirdi:
“Kim cünüplükten temizlenirken, kılyeri kadar da olsa azıcık bir yeri yıkamazsa, Allahü teala o kimseye veya yıkamayan o yere Cehennem’de çeşitli azaplar yapar.”
Bu hadis-i şerifi naklettikten sonra Hazreti Ali şöyle dedi: “Resulullah Efendimiz’den bu tehdidi işittikten sonra başımdaki saçlara düşmemiş gibi muamele ettim.” Hazreti Ali bu sözü meselenin ehemmiyetini göstermek bakımından üç defa tekrar etti. Yani Hazreti Ali vücudunda ve saçlarının dibinde veya başka bir yerde ıslanmadık yer kaldığında guslün olmayacağı üzerinde durdu.
