Mısır'da yetişen Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Ali bin Ahmed bin Ömer bin Muhammed bin Ahmed el-Buşî el-Ensarî el-Mısrî el-Hanikî olup künyesi Ebü'l-Hasan ve lakabı Nureddin'dir. Hatib ve Buşî diye tanınır.
790 (m. 1388) senesinden sonra Kahire'de doğup orada yetişen Buşî, 5 Rebiulevvel 856 (m. 1452) senesi Pazartesi günü, Mısır'da Kalyubiyye köylerinden olan Hanikâh'ta vefat etti. Cenaze namazı çok kalabalık oldu. Kendisini tanıyanlar vefatına çok üzüldüler.
İlim tahsiline çocukluğunda Kur'an-ı Kerim'i öğrenip bilahare ezberlemekle başlayan Buşî, bundan sonra Minhacü'l-Fer'î, Cem'u'l-Cevami', Elfiye-i İbn-i Malik ve daha başka risaleleri ezberledi. Zekiyyüddin Ebu Bekr el-Meydumî, Takıyyüddin bin Abdülbari, Zeyneddin el-Kumnî, Veliyyüddin Irakî, Beycurî, Şemseddin bin Ammar, Şemseddin bin Abdürrahim ve daha başka birçok âlimden ilim öğrendi.
Tefsir, hadis, fıkıh, kıraat, nahiv, usul, sarf, mantık, me'ani ve beyan ilimlerinde çok yüksek âlim oldu. Çok tanındı; buna rağmen ilmi, övünmesine ve kibirlenmesine sebep olmadı. Faziletli, yüksek bir zattı. Birçok âlim ondan ders alıp istifade etmişlerdir. Kadı Şemseddin el-Venaî ve daha başka birçok âlim ondan ilim öğrenmişlerdir. Birkaç defa hacca gitti. Kendisine Mısır kadısı olması teklif edildi ise de kabul etmeyip çekindi.
Önceleri Hatib, daha sonra Buşî diye meşhur olan Ali bin Ahmed hazretleri; fakih, âlim, hayır ve hasenat sahibi, mütevazı, kanaatkâr, bütün işlerinde etrafındakilere kolaylık gösteren, Selef-i salihîn'in yoluna sımsıkı bağlı, Ehl-i Sünnet itikadında olan çok kıymetli bir zattı. Güzel ahlâk sahibiydi; herkes ondan razı idi ve ondan şikayetçi olan yoktu. Herkese iyilik eder, herkesle iyi geçinir, tatlı dil ve güleryüz gösterirdi. İnsanlar ondan çok istifade etti.
Fıkıh ilmine dair Şerhü'l-envar isimli on bir ciltlik bir kitap yazmıştır.
