Fıkıh ve usul âlimlerinden. İsmi Muhammed bin Abdurrahman'dır. Künyesi Ebü'l-Beka, lakabı Celaleddin'dir. Celal Bekrî ismiyle tanınmıştır. 807 (m. 1404) senesinde Dehrut'ta doğdu. 891 (m. 1486)'da Kahire'de vefat etti.
Doğduğu yerde ilim tahsiline başladı. Önce Kur'an-ı Kerim'i ezberledi. Sonra fıkıh ilmi öğrenmeye başladı. Vasıtî'nin fıkıh ilmine dair Tahrir adlı eserini ezberledi. Ayrıca diğer bazı fıkıh kitaplarını da okuyup nahiv ilmini öğrendi. Fıkıh ilmini, dedesi Ahmed bin Muhammed'den öğrendi. Dedesinin vefatından sonra Mısır'a gidip yerleşti. Mısır'a gittiğinde henüz yeni büluğ çağına girmişti. Orada Takî bin Abdülbari ed-Darir'den, sonra Sıbt ibni Leban'dan fıkıh okudu. Yine bu zattan, usul ve hadis ilmini öğrendi. Sahih-i Buharî ve Sahih-i Müslim'i defalarca okudu. Ayrıca Zeki Meydumî, Zeyn el-Kumnî, Şemseddin Birmavî'den fıkıh okudu. Veliyyüddin Irakî'nin verdiği fıkıh derslerine katıldı. Kayatî'den de usul ilmine dair ders aldı. Bu zattan Cem'u'l-Cevami'i okudu. Fıkıh ilminde, fıkıh bilgilerini ezberlemek ve öğrenmekte, fıkıh usulünde ve Arapçada çok ilerleyip meşhur oldu. İki defa hacca gitti. Mücavir olarak Mekke'de kaldı. Kudüs'e de gidip Mescid-i Aksa'yı ziyaret etti. Bir ara kadı naipliği, sonra İskenderiyye'de kadılık yaptı. Daha sonra bu vazifeden alındı. Bunun üzerine Kahire'ye döndü. Ders ve fetva vermekle meşgul oldu. Daha sonra Ebü'l-Feth bin Kayatî'nin vefatı üzerine Baybarsiyye Medresesi meşihatlığı (baş müderrisliği) yaptı. Asrında, bilhassa Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerini ezberlemesiyle meşhur olmuştur. Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerindeki ilmiyle emsallerini geçmiştir. Bu vasfından dolayı hürmet görmüş ve hâli takdir edilip sevilmiş bir zattı.
Eserleri: 1- Şerhü'l-Minhac, 2- Şerh-i Ravd, 3- Şerh-i Tenkihü'l-Lübab, 4- Behçetü'r-ragıbin, 5- Şerh-i Tedrib, 6- Şerh-i Muhtasar-ı Tebrizî. Ayrıca Sahih-i Buharî'yi de şerh etmeye başlayıp bir miktar şerh etmiştir.
