Hadis, tarih ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi Ebu Nasr olup ismi Muhammed bin Hibetullah bin Muhammed bin Hibetullah bin Yahya'dır. 549 (m. 1154) yılında doğdu. Aslen Şirazlı olduğu için Şirazî, Şam'da yerleştiği için Dımaşkî nisbet edildi. Din-i İslam'a hizmetlerinden dolayı Şemseddin lakabı verildi. 635 (m. 1237) yılında Şam'da vefat etti. Firuz Mescidi'nin yanında Babü'l-Feradis'e defnedildi.
Yüksek din bilgilerine temel olan din ve alet (yardımcı) ilimlerini genç yaşta öğrendikten sonra, Şam'da Hibetullah bin Asakir ve Hafız Ebü'l-Kasım ibni Asakir'den hadis ilmini öğrendi. İbn-i Ebu Asrun'dan Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerini tahsil etti. Ebü'l-Vakt Siczî, Nasr bin Seyyar Hirevî ve daha birçok âlimden ilim öğrenip, icazet (diploma) aldı. Hadis, tarih ve fıkıh ilimlerinde âlim oldu.
Ömrü boyunca ilim neşretmekle meşgul oldu. Kudüs'e kadı tayin edildi. Bir müddet orada kaldıktan sonra Şam'a döndü. Şam'da İmadiyye eş Şamiyyetü'l-Beraniyye medreselerinde ders verdi. 531 (m. 1233) yılında Şam kadılığına tayin edildi. Vefatına kadar kadılık yaptı. Allahü tealanın kullarına merhametle muamele etti. İlimde, doğrulukta, fazilette, güzel ahlâkta zamanının bir tanesiydi. Allahü tealanın emir ve yasaklarına harfiyen uyar, O'nun rızasına muhalif bir iş yapmaktan veya bir söz söylemekten çok sakınırdı.
Pek çok talebe yetiştirdi. Allahü tealanın rızasını kazanmak için öğrendiği ilmi, yine O'nun rızasını kazanmak için çok kimseye öğretti. Münzirî, İbn-i Halil, Berzalî, Şeref bin Nablusî (Yusuf bin Hasan bin Bedr), Cemal ibni Sabunî, Ebü'l-Hüseyin bin Zeynebî, Ahmed bin Hibetullah bin Asakir, kendi torunu Ebu Nasr Muhammed bin Muhammed, Ebu Muhammed Kasım bin Asakir ve daha birçok âlim onun talebeleri arasındadır.
