Evliyanın büyüklerinden. İsmi, Ali bin Muhammed bin Sehl Dineverî'dir. Dinever âlimlerindendi. Mısır'da ikamet etti. 330 (m. 941) yılında burada vefat etti. Ebu Ca'fer-i Saydalanî'nin talebesidir. Ebu Osman Mağribî onun hakkında; “Evliyalar arasında Ebu Ya'kub Nehrecurî'den daha nurlusunu, Ebü'l-Hasan Saî'den daha heybetlisini görmedim.” derdi. Ebu Osman Mağribî, Ebu Bekr Dükkî, Ebü'l-Hasan Karafî gibi zatlar onun talebesi idi.
Ebu Hasan bin Saî buyurdu ki: “Salih kimse, dünyanın parlaklığına, zevkine aldanmayan kimsedir.” “Marifet; her durumda kulun, Allahü tealanın vermiş olduğu nimetlere şükretmede âciz olduğunu ve genç ve kuvvetli olduğu zamanlarda zayıf olduğunu bilmesidir.” “Kim nefsini severse, helak olmasına sebeptir.” “İnsanlar bir araya geldikleri zaman, birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye etmeleri gerekir.” Nitekim Hak teala buyuruyor ki: “… Birbirlerine hakkı tavsiye edenler, birbirlerine sabrı tavsiye edenler…” (Asır suresi: 3) “Muhabbet ehli olanlar, Allahü tealaya karşı duydukları hasret ateşi içinde, Cennet ehlinin aldıkları lezzetlerden daha çok ve daha hoş lezzet alırlar.”
“Mürid kimdir?” diye sordular. Ebü'l-Hasan Saî mealen şu ayet-i kerimeyi okuyarak cevap verdi: “Onlara bütün yeryüzü genişliğine rağmen dar gelmiş ve canları sıkılmıştı. Allah'tan yine ancak O'na sığınılacağını anladılar.” (Tevbe suresi: 118)
