Nişabur'un en eski âlim ve velilerinden. Nişabur yakınlarında Barus köyünden olduğu için el-Barusî diye tanındı. Kendisine, Ebü'l-Hüseyin, Ebu İmran ve Ebü'l-Hasan künyeleri verildi. Asıl adı Seleme bin Hüseyin olan bu mübarek zat, Nişabur'daki âlim ve velilerin ileri gelenlerindendi. Devrinde Nişabur'da yetişen âlim ve velilerden birçoğu kendisinden ilim ve feyz aldı. 271 (m. 884)'te vefat eden evliya ve âlimlerin büyüklerinden Hamdun Kassar ile 304 (m. 916)'da vefat eden Mahfuz bin Mahmud Nişaburî hazretleri bunlardandır. Vefat tarihi ve hayatının diğer devreleri hakkında bilgi bulunmayan bu mübarek zat, örnek ahlâkı, dünyaya düşkün olmaması, ilimde ve ibadette gayreti, günahlardan kaçınıp, harama düşerim korkusuyla mubahların fazlasından da kaçmasıyla tanınırdı. İnsanlara devamlı iyilik eder, onların haklarını öder, kimseden bir şey istemezdi. Duasının kabul olduğu hemen görülürdü.
Ebü'l-Hüseyin Barusî hazretleri buyurdu ki: “İnsanın içinin kötülüğü dışına vurur.” “Resulullah'ın sünnetine yapışıp, bidatlerden sakınmadıkça, iman nurunun parlaklığına kavuşamazsın.” “Eğer insanların dışındaki rağbet, içlerinde de olsa, dışlarında olan züht, içlerinde de olsa, onlar Hakkın askerleri olurlardı. Nice çok namaz kılıp oruç tutanlara rastladım. Ama onların yaptıklarının sadece gösterişten ibaret olduğunu gördüm. Onlar, imanlarının uçup gittiğinin farkında bile değillerdi.”
