Mısır'da yetişen Şafiî mezhebi âlimlerinden. İsmi Muhammed bin Ahmed bin İsa bin Neccar ed-Dimyatî el-Mısrî olup künyesi Ebü'l-Cud ve lakabı Eminüddin'dir. Eminüddin bin Neccar diye tanınır. 845 (m. 1441) senesinde doğdu. 928 (m. 1521) senesi Zilkade ayının yirmiyedisinde Mısır'da vefat etti. Bab-ı Nasr dışında Seyyidi Husrî'nin zaviyesi yakınlarına defnedildi.
Salih Bülkinî ve Takıyyüddin-i Şemnî gibi zatlardan ilim öğrenerek yetişen Eminüddin bin Neccar, zamanının büyük âlimlerinden oldu. Necmeddin-i Gaytî, Bedreddin-i Gazzî ve başka zatlar da ondan ilim öğrendiler. Eminüddin bin Neccar, zahirî ve bâtınî ilimlerde derin âlim, ilmiyle âmil, veliy-i kâmil bir zattı. Çok tevazu sahibi, alçak gönüllüydü. Bilhassa âmâ olanlara ve fakir durumda bulunanlara çok hizmet ederdi. Gece gündüz demez, muhtaç olanların ihtiyaçlarını temin için çırpınırdı. Zengin olanlardan zekat malları toplardı. Kendisi de fakir olduğu hâlde bu zekat mallarından kendisi için hiç ayırmadan, hepsini ihtiyaç sahiplerine taksim ederdi. Sûfîlere mahsus elbise ve siyah bir cübbe giyer, pamuktan yapılmış bir sarık sarardı.
Meşhur Cami-i Gamrî'nin imamlığını yapardı. Yatsı namazından sonra bir miktar uyur, sonra kalkıp imamlık yaptığı camiye inerdi. Abdest alıp namaz kılmaya başlardı. Sabah namazı vaktinin girmesine takriben bir saat kala kürsüye çıkar sessiz olarak Kur'an-ı Kerim okumaya başlar, sabah ezanı okununcaya kadar böyle devam ederdi. Ezan okununca artık sesini gizlemez, açıktan okumaya başlardı. Yaz ve kış bu âdetini hiç terk etmezdi.
Kur'an-ı Kerim okuması o kadar tatlı ve güzeldi ki okuduğu zaman kalbleri, gönülleri cezbederdi. Okumasını dinleyenler; “Böyle güzel ve tesirli okuyan başka birini daha görmedik.” derlerdi. Bir defa kalede mübaşir olarak vazife yapan bir Hıristiyan, bir sabah vakti Cami-i Gamrî'nin yanından geçiyordu, içeride Kur'an-ı Kerim okuyan Eminüddin hazretlerinin sesini duydu. O okuyuş kendisine öyle tesir etti ki âdeta kendinden geçti. Kalbinde bir genişlik ve yumuşama hissetti. Derhal içeri girip o büyük zatın huzurunda Müslüman oldu. İslamiyete bağlılığı pek güzel oldu. Devamlı olarak gelir, namazlarını Cami-i Gamrî'de Eminüddin hazretlerinin arkasında kılardı. Bu hâl, vefat edinceye kadar bu şekilde devam etti.
Eminüddin bin Neccar'ın bu güzel sıfatları, her tarafta yayılıp duyulmuştu. İnsanlar onun güzel sesiyle Kur'an-ı Kerim okumasını dinlemek ve huşu ile arkasında namaz kılmak için çok uzak yerlerden yanına gelirlerdi. Gelenlerin çoğu da onun yanında bulunurken ağlamaktan kendilerini alamazlardı.
Cami-i Gamrî'yi yaptıran, Ebü'l-Abbas el-Gamrî; “Bu cami bir beden, Eminüddin hazretleri de o cesedin ruhu gibidir.” buyururdu. İnsanlara iyilik ve ihsanları da pek çok olan Eminüddin bin Neccar, çok yemek ikram eder, ziyafet verir ve bizzat kendisi hizmet ederdi. Bununla beraber, heybet sahibi, vakur bir zattı. Onu tanımayan bir kimse, ilk gördüğünde heybetinin tesiriyle korkup titremeye başlardı. İnsanlara karşı tatlı dil, güleryüz ve yumuşaklıkla davranması olmasaydı, hiç kimse kendisiyle beraber bulunma1ya tahammül edemezdi.
Kütüb-i Sitte denilen altı büyük hadis kitabındaki ve başka kitaplardaki hadis-i şerifleri çok iyi bilirdi. Kendilerine ulema-i rasihîn denilen büyük âlimlerdendi. Yavuz Sultan Selim Han Mısır'a girdiği zaman, kendisine imamlık yapacak birini istediğinde, ittifakla Eminüddin hazretlerini gösterdiler. Sultan onu davet etti. O da gelip Yavuz Sultan Selim Han Mısır'dan ayrılıp İstanbul'a dönünceye kadar ona imamlık yaptı.
Eminüddin bin Neccar, elliyedi sene imamlık vazifesini devam ettirdi. Bu uzun zaman içinde, hiçbir vakit olmadı ki ezan okunduğunda o zat abdestsiz bulunsun. 929 (m. 1522) senesi Zilkade ayının yirmiyedinci günü hastalandı. Camiye gelecek mecali olmadığı hâlde kendini zorlayarak geldi. Akşam namazını kıldırdı. Namazdan sonra vefat etti. Bab-ı Nasr dışında bulunan türbesine defnolundu.
