Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi İsa bin Osman bin İsa el-Gazzî olup lakabı Şerefeddin'dir. 740 (m. 1339) yılından önce doğdu, 799 (m. 1397) senesi Ramazan ayında vefat etti.
759 yılında Şam'a geldi. İbn-i Kadî Şühbe, İmad Hüsbanî, Şemseddin el-Gazzî ve Alaeddin bin Bacî gibi âlimlerden ilim tahsil etti. Kadı Taceddin Sübkî'nin derslerine devam etti. Trablus'ta Sadreddin el-Haburî'ye, Mısır'da Cemaleddin el-Esnaî'ye giderek onlardan da ilim aldı. Burada ilim ve mütalaa ile meşgul oldu. Fıkıh ilmine daha çok önem verirdi. Emevî Camii'nde ders verdi. Büyük âlim Necmeddin ibni Cabî'nin vefatından sonra talebeler ders almak için onun yanına geldiler. İbn-i Şerisî ve Müzhirî'nin vefatından sonra fetva makamında bulundu.
Önceleri fakir idi. Sonra evlendi. Hanımı vefat edince mallarına vâris oldu. Evlendiği hanımların ölmesi üzerine, birkaç evlilik daha yaptı. Bunların da mallarına vâris oldu. Böylece malları çoğaldı. Mala hiç değer vermez, eline geçeni ihtiyaç sahiplerine dağıtırdı.
Eserleri:
1- Şerhü'l-Minhac: Bu kitaba, büyük, orta ve küçük olmak üzere üç ayrı şerh yazdı.
2- Muhtasaru Ravda
3- Muhtasarü'l-Mühimmati'l-İsnevî
4- Kitab fî adabi'l-kaza
5- El-Cevahir ve'd-dürer fi'l-fıkh
6- Medinetü'l-ilm
7- Muinü'l-Hukkam alâ gavamidi'l-Ahkâm
İsa Gazzî'nin Edebü'l-kada adlı risalesinin yazma nüshasının ünvan sayfası (sağda) ve ilk sayfası (solda). Eser İskenderiye Belediye Kütüphanesinde No: C. 3665'de kayıtlıdır (resim metni).
