Buhara'da yetişen hadis âlimlerinden. İsmi, Ahmed bin Muhammed bin Hüseyin bin Hasan bin Ali bin Rüstem el-Gülabadî'dir. Künyesi, Ebu Nasr-ı Buharî'dir. “Gülabadî (Kelabazî)” diye meşhurdur. Gülabad (Kelabaz), Buhara şehrinin bir mahallesidir. 323 (m. 935) senesinde Gülabad'da doğdu. İlim öğrenmek için birçok memleketi gezip dolaştı. Çok kitap yazdı. 397 (m. 1008) senesi Cemaziyelahır ayının on beşinci gününün gecesinde Buhara'da vefat etti.
Ahmed-i Gülabadî, yüz binden fazla hadis-i şerifi senetleri ve ravileri ile birlikte ezberlemişti. O, Heysem bin Kuleyb eş-Şaşî, Abdülmümin bin Halef en-Nesefî, Ebu Ca'fer Muhammed bin Muhammed el-Bağdadî, Abdullah bin Muhammed bin Ya'kub el-Harisî ve daha birçok âlimden ilim öğrendi. Kendisinden de Ca'fer bin Muhammed el-Mustagferî ve daha birçok âlim ilim aldılar ve hadis-i şerif rivayetinde bulundular. Gülabadî, sika (güvenilir) bir ravi olup yaşadığı zamanda Maveraünnehir'de en çok hadis-i şerif ezberleyen bir âlimdi.
Ahmed-i Gülabadî'nin hadis ilmindeki üstünlüğünü birçok âlim haber vermektedir. Ebu Abdullah el-Hakim buyurdu ki: “Ebu Nasr Gülabadî; anlayışı, marifeti üstün hadis hafızlarından olup hadis-i şerifleri yazardı. Sahih-i Buharî'yi çok iyi bilirdi. Maveraünnehir'de, Horasan'da ve Irak'ta birçok âlimden yazarak hadis-i şerif öğrendi. Hadis ilmindeki hocam Darekutnî, onun anlayışını ve maharetini çok beğendi. O, sağlam bir ravi olup Maveraünnehir'de kendisine muhalefet eden birisi çıkmamıştır.” Hadis âlimi Darekutnî de ondan hadis-i şerif alıp bunları Kitabü'l-müdebbic adındaki eserine yazmıştır. Hakim de kendisinden hadis-i şerif bildirmiştir.
Eserleri: Gülabadî'nin El-Hidaye ve'l-İrşad fî marifeti ehli's-sika ve's-sedad ellezine ahrece lehümel-Buharî fî camiihi adlı eseri en mühim olanıdır. Buharî'nin 1525 ravisi alfabetik olarak kısa notlarla tanıtılmaktadır. Beyrut'ta 1487'de neşredilmiştir. Bu eser, Buharî üzerine çalışanların temel kaynaklarından olmuştur.
