İnsanlara nasihat ile tasavvuf yolunu anlatan evliyanın büyüklerinden. İsmi, Muzaffer bin Ahmed bin Hamdan olup; künyesi, Ebu Ahmed'dir. Tasavvuf yolunda yürümek isteyenlere bu yolun edeplerini, erkanını anlatır, sözleri kalblere tesir ederdi. İfade ve ibaresi çok tatlı olup, keramet sahibi bir zattı. Evliyanın büyüklerinden Ebu Sa'id Ebü'l-Hayr ve diğer büyük zatlarla görüşüp onlardan ilim öğrendi. Kendisinden de birçok kimseler istifade etti. Hicrî 5. asrın ortalarında vefat etti.
Ebu Sa'id Ebü'l-Hayr buyurdu ki: “Biz, nefislerimizle mücahede ederek, onun istemediği şeyleri yaparak, kulluk yoluyla bu mertebeye kavuştuk. Hace Muzaffer bin Ahmed ise, beylik yoluyla geldi. Yani biz, Allahü Teâlâyı temaşa hâlini, nefislerimize muhalefet etmekle, sıkıntı ve çile çekmekle elde ettik. Ona ise, hiç uğraşmadan bunu ihsan ettiler.”
Ebu Ahmed Muzaffer hazretleri de buyurdu ki: “Bazılarının, sahraları ve çölleri aşarak çok zahmetler ile elde ettiklerini, bana minder ve sedir üzerinde iken, hiç uğraşmadan ihsan ettiler.”
Keşfü'l-mahcub sahibi Ali bin Osman el-Hucvirî buyurdu ki: “Muzaffer bin Ahmed hazretlerinin yukardaki sözünü yanlış anlamamalı, kibir ve övünmek sanmamalıdır. Böyle zannetmek haset olur. O, bunu söylemekle kendi hâlini bildirmiştir: Her iyiliğin sahibi olan Allahü Teâlâ, ona böyle ihsanda bulundu. O'nun ihsanları pek çoktur.”
Nefehatü'l-üns tercümesi; sh. 348
