Hadis ve lügat âlimlerinden. Adı, Abdullah bin Hasan bin Ahmed bin Abdullah bin Müslim el-Harranî'dir. Künyesi, Ebu Şuayb el-Emevî'dir. 205 (m. 820) yılında Harran şehrinde doğup büyüdü. Sonra Bağdat'a geldi ve 290 (m. 902)'de orada vefat etti.
Hadis âlimlerinin sika (güvenilir, sağlam) ravilerindendir. Bağdat'a gelip yerleştikten sonra oradakilere vefat edinceye kadar ilim öğretti. O, dedesi Ahmed bin Ebu Şuayb ve babası Ebu Müslim, Ahmed bin Abdülmelik bin Vakıd, Yahya bin Abdullah, Affan bin Müslim ve daha birçok âlimden ilim aldı ve onlardan hadis-i şerif rivayet etti. Kendisinden de, kadı Mahamilî, Muhammed bin Muhalled ed-Durî, Ebu Bekr-i Şafiî ve daha pek çok âlim ilim öğrenip hadis-i şerif rivayet etmiştir.
Birçok âlimden sima yolu ile ilim alıp hadis-i şerif rivayetinde bulundu. Sima, bir hadis âliminin ezberindeki veya kendisine ait yazılı bir nüshasındaki hadis-i şerifleri okuması ve talibinde (hadis-i şerif öğrenip nakletmek isteyenin de) bunu dinleyerek zapt etmesidir. Kendisinden hadis-i şerif rivayet ettiği Yahya bin Abdullah, babasının vefatından sonra annesi ile evlenmiş, üvey babası olmuştur. İmam-ı Evzaî de, Yahya bin Abdullah'ın üvey babasıdır.
Abdullah bin Hasan-ı Harranî'nin hadis rivayetinde sika bir ravi olduğunu birçok âlim bildirmektedir. Salih bin Muhammed; “Ebu Şuayb-ı Harranî, sika bir ravidir.” dedi. Musa bin Harun da; “Muhakkak o, hem kendisi, hem de babası ve hem de dedesi muhaddis (hadis âlimi) olan bir zattır.” dedi. Ahmed bin Kâmil-i Kadı da şöyle bildirdi: “Ebu Şuayb-ı Harranî, 295 (m. 907) senesinin zilhicce ayında vefat etti. O, rivayetinde eksiklikle itham olunmamış bir senetti.”
Ebu Şuayb-ı Harranî'nin hadis ilmine dair yazma bir eseri vardır. Bu eserin adı, Cüz'ün mine'l-fevâid fi'l-hadis'tir. Bu, hicrî yedinci asırda sekiz varak halinde diğer rivayetleri ile birlikte bir kitap haline getirilmiştir. Riyad Kütüphanesi yazma eserler bölümünde “Medine-Birinci kısım Sad-55.” numara ile kayıtlıdır.
