Çeştiyye yolunun büyüklerinden. Zahirî ve batınî ilimler sahibi bir veli idi. Huzeyfetü'l-Mer'aşî hazretlerinin halifelerinin ileri gelenlerindendir. Künyesi Emirüddin olup, hakkındaki bilgiler çok azdır. Hace Hübeyretü'l-Basrî diye bilinir. 287 (m. 900) yılında vefat etti.
Onyedi yaşında Kur'an-ı Kerim'i ezberledi. Birçok âlimden din ve alet, yardımcı ilimleri tahsil etti. Kur'an-ı Kerim'i çok okur, çok ibadet ve çok dua eder, Allahütealanın aşkından devamlı ağlardı. Bir gün dua edip ağlarken, gaipten bir ses işitti: “Ey Hübeyr! Seni affedip, bağışladık. Git, Huzeyfetü'l-Mer'aşî'nin hizmetinde bulun!” denildi. Hemen yollara düşüp, Huzeyfetü'l-Mer'aşî hazretlerinin yanına giderek, talebeleri arasına katıldı. Bir seneye varmadan hocasına halife oldu. Artık gözü hiçbir dünya lezzetini görmüyordu. O kadar şiddetli ağlardı ki, görenler hâline acır; “Artık bu hayattan geçmiş, hemen ölür.” derlerdi. Birçok talebe yetiştirip, insanları Cehennem ateşinden kurtarmak için çalıştı. Talebeleri arasında birçok veli vardı. Bunlardan en meşhuru Mimşad Dineverî hazretleridir.
