Bağdat’ta yetişen Malikî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Abdurrahman bin Muhammed bin Asker el-Bağdadî olup künyesi Ebu Zeyd veya Ebu Muhammed’dir. Lakabı Şihabeddin’dir. İbn-i Asker diye tanınmıştır. 644 (m. 1246) senesi Muharrem ayında Bağdat’ta Babü’l-Ezc’de dünyaya gelen İbn-i Asker, 732 (m. 1332) senesi Şevval ayında orada vefat etti.
Zamanında bulunan büyük âlimlerin sohbetlerinde yetişen İbn-i Asker hazretleri; Muhammed bin Eşref el-Alevî, Muhammed bin Sa’id İbnü’l-Hazîn, Ali bin Muhammed el-İsterabadi, İmadüddin İbnü’l-Battal, İzzeddin el-Farusî, Zeyneddin İbnü’l-Münir ve başka âlimlerden ilim öğrendi. Fıkıh, hadis ve diğer birçok ilimde derin âlim oldu. Tasavvuf yolunda da yüksek derece sahibiydi. Dünyaya düşkün olmaktan uzak, züht ve salah (doğruluk) sahibi bir zattı. Devamlı ibadet ederdi. İlim öğrenmek ve öğretmek maksadıyla çok yolculuk yaptı. Yemen, Mekke ve başka yerlere gitti. Müstansıriyye Medresesi’nin müderrislerinden (öğretim üyelerinden) idi. Kendisinden ilim öğrenenlerin en önde gelenlerinden birisi oğlu Şerefeddin Ahmed bin Abdurrahman olup babasından sonra aynı medresede müderris oldu.
Eserleri:
İbn-i Asker hazretlerinin tasnif ettiği eserlerden bazılarının isimleri şöyledir:
1-Camiu’l-hayrat,
2-El-Mu’temed,
3-El-Iddetü fî şerhü’l-umde,
4-El-Mukteber fî fevaid-i Malik bin Enes.
İbn-i Asker’in müderrislik yaptığı Bağdat’taki Mustansırıyye Medresesi.
