Fıkıh, hadis ve kıraat âlimi. İsmi, Ali bin Ahmed bin Hüseyin bin Ahmed bin Hüseyin bin Mahmuye olup; künyesi, Ebü'l-Hasan'dır. Yezd kabilesine mensup olduğu için el-Yezdî de denilen Ali bin Ahmed, 473 (m. 1080) de doğdu. Çok fakir idi. İlim öğrenmek için Bağdat, İsfehan, Kûfe ve Mekke'ye gitti. Zamanının en büyük âlimlerinden ders alarak Şafiî mezhebi fıkıh âlimi oldu. Ali bin Ahmed, hadis ve kıraat ilmini Ebu Bekr Muhammed bin Mahmud es-Sekafî, Ebu Ali Hasan bin Ahmed el-Haddad, Muhammed bin Abdülkerim bin Haşiş, Ebü'l-Hasan Ali bin Muhammed bin Allaf, Ebu Ali bin Nebhan ve İbn-i Merduye'den öğrendi. Ayrıca Bağdat'ta Ebü'l-Kasım er-Rebeî, Ebü'l-Hüseyin bin et-Tüyurî'den hadis-i şerif işitti. Fahrü'l-İslam eş-Şaşî ve Ebu Ali el-Farukî'den de fıkıh öğrendi. 551 (m. 1156)'da Vasıt'ta vefat etti.
Ali bin Ahmed, züht ve verada çok dikkatliydi. Haramlardan kaçar, şüpheli korkusuyla mubahların çoğunu terk eder, dünyaya hiç meyletmezdi. Nitekim, onun kardeşiyle ortaklaşa kullandığı bir sarığı ile bir elbisesi olduğu ve herhangi bir ziyaretçi geldiğinde, biri o ziyaretçiyi karşılamaya çıksa, diğerinin elbisesi olmadığından misafire çıkamazdı.
Bir gün Ali bin Ahmed rüyasında, Peygamber Efendimizi gördü. Peygamber Efendimiz kendisine; “Ey Ali, Recep ayının orucunu bizimle birlikte tut!” buyurdu. Hakikaten Ali bin Ahmed Recep ayının bir gecesinde vefat etti. Bu da, manevî derecesinin yüksekliğini göstermektedir.
Eserleri: Ali bin Ahmed, kıraat, fıkıh ve zühde dair eserler yazdı. Lakin isimleri zikredilmemiştir.
