Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi, Muhammed bin Ali bin Hasan bin Ömer'dir. İbn-i Ebü's-Sakr el-Vasıtî diye tanınır. 409 (m. 1018) senesi Zilkade ayının, on üçüncü Pazartesi günü doğdu. 498 (m. 1104) senesinin Cemaziyelevvel ayının 14. Perşembe günü Vasıt'ta vefat etti.
Şeyh Ebu İshak Şirazî'den Bağdat'ta fıkıh tahsil etti. Onun anlattıklarından nakillerde bulundu. Ebu Bekr el-Hatibî'den ve Ebu Sa'id el-Mütevella'dan dersler dinledi. Ebu Galib Ezzuhlî, Muhammed bin Nasır el-Hafız, Ebu Mansur bin Cevalikî ve başkaları da, kendisinden rivayette bulundular.
Edebiyat ve şiirle meşguliyeti fazlaydı ve onunla meşhur oldu. Belagatta, fazilette, güzel yazı yazmakta ve iyi şiir söylemekte son derece mahirdi.
Onun hakkında İbnü's-Sem'anî şöyle der: “O, fıkıh âlimidir, ediptir, nükteli söz söyler.” Bir şiirinin açıklaması şöyledir: “Kim Allahü tealanın iradesine karşı çıkarsa, onun dinden haberi yok demektir. İnsanlar çalışmalarıyla, ancak kaderde olan şeylere kâdir olabilirler.” Şiirleri Divan-ı Vasıtî adlı tek ciltlik eserde toplanmıştır.
