Hadis âlimi. Ebu Bekr künyesi olup, ismi, Muhammed bin Abdullah bin Ahmed bin Rebia'dır. Dımaşk'tan olduğu ve orada yaşadığı için Dımaşkî, dedelerinden birine nisbetle Rebeî denildi. İbn-i Zibr diye tanınırdı. 379 (m. 989) yılında Şam'da vefat etti.
İlk tahsiline, Dımaşk kadısı olan babası Ebu Muhammed bin Zibr'den aldığı derslerle başlayan İbn-i Zibr Rebeî; Ebü'l-Kasım Begavî, Cemahır bin Muhammed Zemlikanî, Muhammed bin Huzeym, Muhammed bin Feyz-i Gassanî, Sa'id bin Abdülaziz, Muhammed bin Rebî Ceyzî, Ebu Bekr bin Ebu Davud ve daha birçok âlimden ilim tahsil edip, hadis-i şerif dinledi. Duyduğu hadis-i şerifleri ezberlerdi. Yüz bin hadis-i şerifi, ravileriyle birlikte ezbere bilirdi. Meşhur fıkıh âlimi Ebu Ca'fer Tahavî ile sohbet etti. Rivayetlerinde sağlamdı. Âlimler, onun sika (güvenilir) olduğunda ittifak ettiler.
Birçok âlimin ilim tahsil edip istifade ettiği İbn-i Zibr Rebeî'den; Temmam Razî, Abdülganî bin Sa'id, Abdurrahman bin Nasr'ın oğulları Muhammed ve Ahmed, Muhammed bin Avf Müzenî ilim öğrenip, hadis-i şerif rivayet etti.
Eserleri: İlminden birçok kimsenin istifade ettiği İbn-i Zibr'in, eserlerinden bazıları şunlardır:
1- Ahbaru İbn-i Ebu Zibr ve Hişam bin Şu'be,
2- Tarihu mevlidi'l-ulema ve vefeyatihim,
3- Vesaya'l-ulema inde huduri'l-mevt.
Kendisi anlatır: İmam-ı Ebu Ca'fer Tahavî hazretleri, yazdığım kitaplardan bir kısmını alıp, bir gece evine götürdü. Daha sonra da, götürdüklerini bana iade ederek, “Siz eczacısınız, biz ise doktoruz.” buyurdu.
