Bağdat'ta yetişen âlimlerden. İsmi, Muhammed bin Ali bin Şuayb'dır. Künyesi, İbnü'd-Dehhan olup, bu isimle tanınmıştır. Lakabı Fahreddin el-Bağdadî, el-Faradî'dir. Doğum tarihi bilinmemekte olup, 590 (m. 1194) senesinde Halle'de vefat etti. Fıkıh, riyaziyat (matematik), felek (astronomi), tarih, edebiyat, nahiv, lügat ve feraiz (miras) ilimlerinde âlimdir. Musul'a gidip vezir Cemaleddin İsfehanî ile tanışıp arkadaş oldu. Sonra Sultan Selahaddin'in, Meyyafarikin (Silvan) divanının yönetim vazifesine tayin edildi. Bundan sonra Dımaşk'a (Şam'a), bir müddet sonra da oradan Mısır'a gitti. Mısır'dan tekrar Dımaşk'a dönüp, orada yerleşti.
Tarih-i Erbil adlı eserin müellifi Ebü'l-Berekat ibnü'l-Müstevfî onun için; “Faziletli ve geniş kültüre sahip, güzel şiirler yazmış olan bir âlimdir.” demiştir. Yıldızlarla ilgili bilgilerde (Astronomide) ve feraiz ilminde derin âlimdi. Feraiz ilmi ile ilgili geniş cetveller ve tasnifler yapmıştır. Garibü'l-hadis adlı on altı ciltlik, güzel ve tertipli bir eseri vardır. Dımaşk'tan hacca gidip dönerken, Irak yolunda “Halle” denilen yere vardığında, yolda devesinin ayağı tökezleyip devrildi. Bu sırada devesinin semerinden bir ağaç yüzüne çarptı ve bu sebeple vefat etti.
Eserleri: Garibü'l-hadis adlı eserinden başka, Takvimü'n-nazar fî mesaili'l-hılaf, Et Tarih, El-Maidetü ve'l-faidetü fi'n-nevadir ve'l-feraiz adlı eserleri olup, feraiz ilminde miras taksimini cetvel hâlinde ilk gösteren âlimlerdendir.
