Hadis âlimi. Künyesi, Ebu Bekr olup; ismi, Abdullah bin Ahmed bin Ömer bin Ebi'l-Eş'as es-Semerkandî'dir. 444 (m. 1052) senesinde Şam'da doğdu. Orada ilim ve edep öğrendi. Daha sonra hadis-i şerif öğrenmek için ilmî seyahatlerde bulundu. Nişabur, İsfehan ve Bağdat'a gitti. 516 (m. 1122) senesi Rebiulahir ayında Bağdat'ta vefat etti.
İbnü's-Semerkandî; Bağdat'ta; Ebu Bekr el-Hatib, Abdülaziz el-Kettanî, Ebu Nasr bin Tullab ve Ebü'l-Hasan ibni Nakur'dan, Nişabur'da; Fadl bin el-Muhib'den, İsfehan'da; Ebu Mansur bin Şireveyh'ten ve birçok âlimden hadis-i şerif dinledi ve ilim öğrendi. Hadis ilmi yolunda çok gayret sarf etti. Çok eziyet ve sıkıntılara katlandı. Kendisinden birçok âlim hadis-i şerif rivayet etti. Hadis ilminde hafız, (yüz bin hadis-i şerifi ravileriyle birlikte ezbere bilen) idi.
Silefî'ye, İbnü's-Semerkandî hazretleri hakkında soruldukta; “Ebu Bekr es-Semerkandî fazilet sahibi, âlim ve her bakımdan itimada şayan idi.” buyurdu. Onun hakkında ayrıca Abdülgafir bin İsmail de; “Ebu Bekr es-Semerkandî zamanının büyük hadis-i şerif âlimiydi.” İbn-i Nasireddin ise; “O, sika (güvenilir), sağlam ve incelemesi kuvvetli bir zattı.” demektedir.
