Mısır'da yetişen hadis ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinin büyüklerinden. İsmi Abdurrahman bin Abdül'alâ bin Ali el-Mısrî olup künyesi Ebü'l-Kasım'dır. Lakabı İmamüddin'dir. İbnü's-Sükkerî diye tanınmıştır. 553 (m. 1158) senesinde Mısır'da doğdu. 624 (m. 1227) senesi Şevval ayında vefat etti.
Fıkıh ilmini, Şihabeddin-i Tusî ve Zafir bin Hüseyin'den öğrendi. Hadis ilmini, İbrahim bin Semaka, Ebü'l-Hasan Ali bin Halef el-Kafî ve başka âlimlerden öğrendi. Ayrıca, Şeyh Kureşî ve başka âlimler ile de görüşüp sohbetlerinde bulundu. Onlardan istifade etti. Kendisinden ise; İbnü'r-Rif'a ve başka âlimler ilim öğrenip rivayetlerde bulunmuşlardır.
İbnü's-Sükkerî hazretleri, salihleri seven, onlara iyilik ve ikramda bulunan çok yüksek bir zattı. Onlarla birlikte olmaya, onların ihtiyaçlarını karşılamaya, onlara faydalı olmaya çok gayret eder ve bunu ihmal etmezdi. Herkes tarafından sevilen, hürmet edilen bir zattı. Hadis-i şerif öğretti. Ders okuttu ve fetva verdi. Kahire'de hatip, aynı zamanda oranın kadısıydı. Bir ara Kadılkudat oldu. Bu vazifede bir müddet kaldı.
Birgün kendisinden, yetimlerin mallarından borç vermesi istendi. Kabul etmedi ve kadılıktan ayrıldı. İbn-i Rif'a'nın hocası Zahirüddin-i Tezmentî şöyle anlatır: “Kadı İmadüddin İbnü's-Sükkerî hazretlerinin vefatından günlerce sonra kabrini ziyarete gittim. Kabrin yanında kalender (dünya ile alakasını kesmiş) bir fakir gördüm. Onu görünce bir an geri durdum. Fakir; “Yaklaş!” dedi. Ona yaklaştım. Dedi ki: “Kıyamet günü âlimler, her birinin başında bir liva (sancak) olduğu hâlde haşredileceklerdir. Bu kadı da onlardandır.” Daha sonra fakiri aradım. Fakat bir daha bulamadım.”
Kadı İbnü's-Sükkerî hazretleri çeşitli eserler yazmıştır. Şerhu Sahihi'l-Müslim adlı eseri İmam-ı Gazalî hazretlerinin Vesit isimli kitabına bir haşiyedir. Devir meselesine ait bir kitabı olduğu da nakledilir.
