Evliyanın büyüklerinden. İsmi Muhammed bin Ahmed bin Muhammed bin Ahmed'dir. Doğum tarihi ve yeri belli değildir. 1011 (m. 1602) senesinde vefat etti. Fakih İbn-i Acil'in evinin bahçesine defnedildi. Yemen valisi Hasan Paşa, kabri üzerine büyük bir kubbeli türbe yaptırdı. İcl-i Yemenî hazretleri vesile edilerek dua edildiğinde, Allahü Teâlâ'nın dilekleri kabul ettiği çok kere tecrübe edilmiştir.
İcl-i Yemenî, hadis ve fıkıh ilmini, Yemen mıntıkasının hadis âlimi Abdurrahman Dibe'den öğrendi. Abdurrahman Dibe, İcl-i Yemenî'ye, kendisinden dinleyip öğrendiklerini rivayet etmesi hususunda umumî bir icazet verdi. Tasavvuf yolunu, evliyanın büyüklerinden Ebü'l-Kasım bin Ali ve daha başka zâtlardan öğrendi.
İcl-i Yemenî'nin birçok kerameti görüldü. Fazilet sahibiydi. Hayır yapmakta çok gayretliydi. Vakitlerini ibadet ve taatsiz geçirmezdi. Vakar sahibiydi. Ehl-i Sünnet ve'l-cemaat itikadı hususunda da çok titiz idi. Asla taviz vermezdi.
Şeyh Salih Necmeddin bin Ahmed Feyyumî el-Mısrî şöyle anlattı: “1007 (m. 1598) senesi Ramazan bayramında, beni uyku bastığı bir sırada rüyada Resulullah Efendimizi kabr-i şeriflerinde açıkça gördüm. Azalarından nur saçılıyordu. Mübarek göğüslerinden çıkan nurlar ise iri yuvarlak halkalar hâlinde çıkıyordu. İcl-i Yemenî hazretleri o sırada mescitte zikir ile meşguldü. Resulullah Efendimizden gelen nurlar, devamlı onun göğsüne giriyordu. Yine bu arada evliyadan bir topluluğu da görüyordum. Onlar da Resulullah Efendimizden gelen bu nurlara kavuşuyorlardı. Fakat onlara gelen nurlar küçüktü. İcl-i Yemenî'ye gelen nurlar gibi değildi. Bu nur, Allahü Teâlâ'nın İcl-i Yemenî'ye bir lütfudur. Allahü Teâlâ dilediği kullarına ihsan eder.”
Yine şöyle anlatır: “İcl-i Yemenî, bir zaman hasta olup hastalığı iki sene devam etmişti. Gündüzleri uzak yerlere gider, geceleyin gelir, dedesi Fakih Ahmed bin Muhammed'in türbesine giderdi. Bir gece dedesi Fakih Ahmed bin Muhammed, İcl-i Yemenî'ye göründü. Ona parmağını verdi. İcl-i Yemenî dedesinin parmağını emdi. Hastalığından hiçbir eser kalmadı. Dedesi ona, insanları doğru yola çağırması için şehre dönmesini emretti.”
