Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi Ahmed bin Muhammed bin Ebü'l-Hazmî Mekkî bin Yasin el-Kamulî el-Kureşî el-Mahzumî olup künyesi Ebü'l-Abbas, lakabı Necmeddin'dir. 653 (m. 1255) senesinde Mısır'da Nil'in batı tarafındaki Kamula'da doğdu. 727 (m. 1327) senesinde Receb-i şerif ayında Kahire'de vefat etti.
Ahmed el-Kamulî, vera, takva, tevazu, güzel ahlâk sahibi olup cömertti. Hiçbir zaman dilinden Kelime-i tevhid düşmezdi. Arap dilinin inceliklerini çok iyi bilirdi. Önceleri Kus, İhmim ve Esyut'ta kadılık yaptı. Daha sonra Mısır'da, hisbe teşkilatı denilen, bu günkü belediye hizmetlerinden daha geniş bir teşkilatın başkanlığına tayin edildi. İnsanlara emr-i ma'rûf ve nehy-i ani'l-münker yanında, hayvan hukukunun da azamî şekilde gözetilmesine dikkat ederdi. Ömrünü, insanların dünya ve ahirette rahat etmeleri, huzura kavuşmaları yolunda geçirdi. Kahire'de, Fahriye ve Faiziyye medreselerinde de ders verip insanlara ilim ve edep öğretti.
Sadreddin bin el-Munahil onun hakkında; “Mısır'da Ahmed el-Kamulî'den daha âlimini görmedik.” demektedir.
El-Edfüvî ise onun hakkında; “Ahmed el-Kamulî, fıkıh âlimlerinin büyüklerinden, fazilet ve vera sahibiydi. Çok ibadet ederdi. Usul ve grameri El-Bedr bin Cema'a'dan öğrendi.” demektedir.
Ahmed el-Kamulî buyurdu ki: “Mısır'da kırk sene hüküm (fetva) verdim. Allahü tealanın izniyle hatalı olan bir işimiz olmadı.”
Eserleri:
Ahmed bin Muhammed Kamulî çok eser yazdı. Bazıları şunlardır:
1- Tuhfetü't-talib: İbn-i Hacib'in Kafiye kitabının şerhidir.
2- El-Bahrü'l-muhit fî şerhi'l-Vesit li'l-Gazalî: Gramer kitabı olup kırk cilttir.
3- Cevahirü'l-Bahr fî fürui'l-fıkhî'ş-Şafiî: Verdiği hükümleri (fetvaları) ihtiva eder.
4- Er-Ravdü'z-zahir fî ma yahtacü ileyhi'l-müsafir,
5- Şerhü'l-Esmai'l-hüsna,
6- Tekmile: Tefsire dairdir.
