Usul ve Hanefî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi Hatab bin Ebü'l-Kasım olup doğum yeri olan Karahisar'a nisbetle Karahisarî denildi. Anadolu'ya nisbetle de Rumî denildi. Zeyneddin lakabı verildi. İsminin Haydar olduğu da rivayet edilmiştir. 730 (m. 1330) yılından sonra vefat etti. Karahisar'da defnedildi.
Karahisar'da doğan Karahisarî, önce Anadolu alimlerinden ilim öğrendi. Temel din bilgilerini ve alet (yardımcı) ilimleri tahsil etti. Daha sonra Şam taraflarına gitti. Oradaki âlimlerden hadis, fıkıh ve tefsir ilimlerini öğrendi. Dört mezhebin inceliklerine vâkıf, aklî ve naklî ilimlerde mütehassıs oldu. İnsanlara ilim öğretip fetva verdi. Hafızüddin Nesefî'nin, dört mezhebin inceliklerine dair Manzume'sini şerh etti. Bu güzel eserini 717 (m. 1317)'de tamamladı. Daha sonra Şam'dan ayrılıp memleketi olan Karahisar'a geldi. Memleketinde de insanlara ilim öğretip müşküllerinin hâlli için fetvalar verdi. Menarü'l-envar, Kenzü'd-dekaik ve Muhtar adlı eserleri şerh etti. Zamanındaki âlimler arasında parlayıp ulemanın en önde gelenlerinden oldu. İlimdeki üstünlüğünü, ibadet ve taatte yüksekliği takip etti. Tasavvuf yolunda yüksek derecelere kavuştu. Her işini Allahü tealanın rızası için yapar, her sözünü Allahü tealanın rızası için söylerdi. İnsanlara Allahü tealanın emir ve yasaklarını öğrenip öğrendiklerine göre amel etmelerini tavsiye ederdi.
