Fıkıh âlimi. İsmi ve Künyesi Ebu Abdullah Muhammed bin Ahmed bin Sa'id el-Makdisî olup lakabı Şemseddin'dir. Makdisî nisbetiyle meşhur oldu. Hanbelî mezhebi âlimlerindendi. 771 (m. 1369) senesinde Nablus'un Kefr-i tebul köyünde doğdu. 855 (m. 1451) senesi Safer ayının ondördünde, Perşembe gecesi Mekke'de vefat etti. Ertesi gün cenaze namazı kılınıp Mualla mezarlığına defnedildi.
Makdisî, doğduğu yerde Kur'an-ı Kerim'i ezeberledi. 789 (m. 1387)'de Şam'ın Salihiyye kasabasına gitti. Orada Takıyyüddin bin Müflih, Cemaleddin Abdullah, Alaeddin ibnü'l-Lehham ve Şihabeddin Fundukî'den fıkıh dersleri aldı. 791 (m. 1389)'da da Halep'e giderek, orada Umdetü'l-ahkâm ve Muhtasarü'l-Hırakî adlı eserleri ezberledi. Bu iki kitabı ezberinden Şerefeddin bin Feyyaz'a okudu ve ondan fıkıh öğrendi. İbni Sıddîk'tan hadis-i şerif dinledi. Makdisî, Halep'te kadılık vazifesi yaptı ve Camiu'l-kebir'de halka vaaz ve nasihatta bulundu.
Makdisî, 812 (m. 1409) senesinde Beytü'l-makdis'e gitti. Orada 818 (m. 1415) senesine kadar kaldıktan sonra Şam'a gitti. Hac vazifesini yerine getirmek için birçok kere Mekke-i Mükerreme'ye gitti. Medine-i Münevvere'de bir süre kalarak, orada Cemaleddin bin Zahire'den hadis-i şerif dinledi ve ondan dinlediği hadis-i şerifleri bir cüz hâlinde yazdı. 852 (m. 1448)'den itibaren Mekke'de oturan Makdisî, Seyyid Siraceddin Abdüllatif el-Fasî'nin vefatından sonra Hanbelî mezhebi kadılığına tayin edildi.
Makdisî hazretleri; imam, mezhebinin meselelerini iyi bilen ve hemen hatırlayabilen, hattı çok güzel, mütevazı, güzel ahlâklı, iffet ve nezaket sahibi, ilerlemiş yaşına rağmen cemaate devam eden, kadılığındaki davranışları herkesçe beğenilen bir zattı.
Eserleri: Şemseddin Makdisî, birçok eser yazdı. Bunlardan bazıları şunlardır:
1- Eş-Şafî, 2- El-Kafî, 3- Keşfü'l-gumme bi teysiri'l-hulki li hazihi'l-ümme, 4- El-Mesailü'l-mühimme fima yahtacü ileyhi'l-akid fi'l Hutabi'l-Müdlihe, 5- Sefinetü'l-ebrari'l-Cami'a li'l-asar ve'l-ahbar.
