Hadis, tarih, Arabî ilimler ve lügat âlimi, vaiz. Künyesi, Ebu Ahmed olup; ismi, Ma'mer bin Abdülvahid bin Muhammed bin Fahir bin Ahmed'dir. 494 (m. 1101) yılında doğdu. Abşimî, Semerkandî, İsfehanî ve Kureşî nisbet edildi. 564 (m. 1169) yılında hacca giderken, çölde vefat etti. Küçük yaşta ilim tahsiline başladı. Temel din bilgilerini ve Arabî ilimleri öğrendi. Ebü'l-Feth Ahmed bin Muhammed Hıza, Fakih Ebü'l-Mehasin Ruyanî, Ganim el-Bercî ve Ebu Ali Haddad'dan ders aldı. Bağdat'a gitti. Ebü'l-Kasım bin Husayn, Ebü'l-İz bin Kadiş ve Kadî-i Maristan'dan hadisi şerif dinledi. Bağdat'a yedi defa ilim öğrenmek için gitti. Çocukları da babalarıyla beraber, Bağdat'ta aynı hocalardan hadis-i şerif dinledi. Hocalarından duyduğu hadis-i şerifleri yazıp ezberledi. Yüz bin hadis-i şerifi ravileriyle birlikte ezberden bilirdi. Tarih, siyer, ahbar ve ravilerin hayatları ile ilgili ilimlerde çok ilerledi. Durup dinlenmeden ilim öğrenmek için çalıştı. Öğrendiği bilgileri, Allahü tealanın dininin yayılması için insanlara öğretti. Sabrı, cömertliği, kimseyle münakaşa etmemesi, güler yüzü ve tatlı dili, insanlara merhameti, Resulullah'ın sünnetine uyması, hâl ve hareketlerini Selef-i salihîn'e uydurmak için çalışması, devamlı emr-i ma'rûf yapıp insanlara doğru yolu göstermeye gayret etmesi ile tanındı. Haram ve şüpheli şeyleri terk eder, mubahları da zaruret miktarı kullanırdı. Talebe yetiştirmekten ve ilimden arta kalan zamanında ibadetle meşgul olurdu. Sık sık vaaz ve nasihatlarda bulunurdu. Vaazlarında, insanlara Allahü tealanın dinini anlatır, O'nun emir ve yasaklarını öğrenip tatbik etmeyenin Cehennem ateşinden kurtulamayacağını bildirirdi. Çeşitli yerleri dolaşıp ilim öğretti. İsfehan'a yerleşip, orada ders verdi.
Kendisinden; Ebu Sa'd Sem'anî, İbnü'l Cevzî, Hafız Abdülganî, İbn-i Kudame, Sühreverdî, Ömer bin Cabir, İbnü'l-Ahdar, Ebü'l-Hasan bin Mukır ve daha birçok âlim hadis-i şerif rivayet etti. Reşid bin Mesleme de, Ma'mer bin el-Fahir'den icazet alanlardandı.
Onun için İbnü'l-Cevzî; “Ma'mer, hafız ve vaizlerindendir. Hadis-i şerifleri çok iyi bilirdi. Hadis-i şerifleri tahric edip yazdırıyordu. Ben kendisinden Medine-i Münevvere'de hadis-i şerif dinledim.” derken, İbn-i Neccar da; “O, çabuk yazardı. Hıfz, marifet, salah, hadis ilminde güvenilir olmak, vera ve iyilikseverliği ile sıfatlanmış idi.” demektedir.
Hadis, tarih ve Arabî ilimlerde birçok eser yazdı.
Rivayet ettiği hadis-i şeriflerden birinde Resulullah Efendimiz buyurdular ki: “Allahü teala, kulun tövbesi sebebiyle, sizden birinin geniş bir çölde kaybettiği devesini ansızın bulmasından doğan sevincinden daha fazla sevinir.”
