Bursa velîlerinden. İsmi Mehmed'dir. 1017 (m. 1608) senesinde Bursa'da vefat etti. Gençliğinde işi gücü mızıka denilen bir çalgıyı çalmaktı. Sonradan tövbe edip tasavvufa yöneldi. Nefsini terbiye ve ıslah etmek için o kadar gayret gösterdi ve çalıştı ki güçsüz ve takatsiz bir hâle düştü. Birkaç ekmek kırıntısı yiyerek nefsini ıslah için uğraştı. Bazan günlerce hiçbir şey yemezdi. Hiç kimseden de bir şey istemez, asla ihtiyaç halinde olduğunu belli etmezdi.
Tasavvufta Nakşibendiyye yolunda Şeyh Sami Efendi'nin sohbetlerine ve hizmetine devam etti. Kemale erdikten sonra Bursa'da ikamet etti. Teklif edildiği hâlde hiçbir memuriyeti kabul etmedi. Geçimini sağlaması için lazım olan şeyler gaipten gelirdi.
Bursa yakınlarında bulunan Mudanya ahalisi fısk u fücur ve ahlaksızlıkla meşgulken aralarında bazı kimselerin Miskalî Efendi'ye muhabbeti, sevgisi vardı. Onu sevenler her sene Mudanya'ya davet ederek sohbetiyle bereketlenirlerdi. Onun sohbetinin tesiriyle halk hâlini düzeltti. İbadet ve taat yapmaya, dinin emirlerine tam uymaya başladılar. Küçük-büyük herkeste iyi hâller görülmeye başladı ve bu iyilik yaygınlaştı.
Kendisi hiçbir zenginden bir şey kabul etmemiş, asla maddî yardım almamıştır. Teklifleri geri çevirmiştir. Yaşayışı ve üstün halleri ile bulunduğu cemiyet içinde çok sevilirdi. Sohbeti herkes tarafından can kulağı ile dinlenirdi. Zengin-fakir, büyük-küçük herkesle sohbet eder ve bu sohbetleri sırasında asla gaflete düşmezdi.
Sevenlerinden Mustafa Efendi adında bir zat şöyle anlatmıştır: “Bir gün damda uyuyordum. Rüyamda Miskalî Efendi ayağı ile bana dokunup; ‘Kalk buradan bire gafil!’ dedi. Hemen uyandım, rüyanın tesiriyle yerimden fırlayıp kalktım. O anda tavanda bulunan büyük bir taş parçalanıp bir parçası tam başımı koyduğum yere düştü. Sonra huzuruna gittiğimde kulağıma yavaşça; ‘Yatacaktın değil mi?’ dedi.”
