Tasavvuf büyüklerinden. On dokuzuncu yüzyılda yaşamıştır. Osman et-Tavilî hazretlerinin en büyük oğlu ve halifesidir. 1252 (m. 1836) senesinde Tavila'da doğdu. 1298 (m. 1881) senesinde aynı yerde vefat etti. Kabri, Tavila'da babasının kabrinin yanındadır.
İlim ve fazilet sahibi bir aileden gelen Muhammed Behaeddin et-Tavilî, zahirî ve batınî ilimleri babasından tahsil etti. Babası Osman et-Tavilî hazretleri onun yetişmesi için hususî gayret gösterdi. Nakşibendiyye yüksek yolu usulüne göre yetişen Muhammed Behaeddin hazretleri, bazı ilimleri o çevrede bulunan Mahmud Deşî gibi âlimlerden öğrendi. Zahirî ilimlerde derin bir âlim, tasavvuf yolunda yüksek bir velî oldu. Babası ona hilafet verip talebe yetiştirmekle vazifelendirdi. Babası hayattayken Abdurrahman, Ömer Ziyaeddin ve Ahmed adındaki kardeşlerinin tâlim ve terbiye işini ve yetiştirme vazifesini ona verdi.
Kardeşleri onun ilim meclisinde ve sohbetlerinde yetişerek her biri üstün zatlar oldular. Babasının vefatından sonra insanlara İslamiyetin emir ve yasaklarını anlattı ve talebe yetiştirdi. Vakarlı, kanaatkar, iffetli, dünyaya gönül vermeyen, haram ve şüphelilerden şiddetle sakınan bir hayat yaşadı. Pek çok insanın hidayete kavuşmasına, dünya ve ahirette saadete, kurtuluşa ermelerine vesile oldu. Arkasında faydalı, edep sahibi çocuklar bıraktı. Onlar da kendisi gibi ilim ve faziletin yayılması için çalıştılar. Çocuklarının adları Şeyh Ali Hüsameddin, Şeyh Sadık, Şeyh Mazhar ve Şeyh Cafer'dir. Talebelerinden Abdürrahim Mevlevî sohbetlerini Mir'atü'l Kamil adıyla toplamıştır.
