Hindistan'da yaşayan evliyanın en büyüklerinden. Ahmed-i Farukî Serhendî hazretlerinin torunu, Urvetü'l-vüska Muhammed Ma'sum Farukî hazretlerinin de en küçük oğludur. 1059 (m. 1649) senesinde Serhend'de dünyaya geldi. Babasının mübarek teveccühleri altında yetişti. Zamanındaki ilimleri öğrenerek büyük bir âlim oldu. Tasavvuf yolunda yüksek derecelere kavuşarak zamanın kutublarından oldu. 1131 (m. 1719)'da Serhend'de vefat etti.
Muhammed Sıddîk kardeşlerinin en küçüğü idi. Muhterem babasının ihtiyarlığı zamanında dünyaya geldiği için babasının ve annesinin çok sevgilisi idi. Babası Muhammed Ma'sum hazretleri, diğer oğullarına müjdelediği bütün kemalatı buna da müjdeledi. Muhammed Sıddîk, küçük yaşta ilim tahsiline başladı. Tefsir, hadis, fıkıh gibi zahirî ilimleri ve zamanının fen ilimlerini öğrendi. On sekiz yaşında iken büyük bir âlim oldu. Bu arada babasının teveccühleri ile kalb ilimlerinde de en yüksek derecelere yükseldi. “Velayet-i Ahmediyye” ismi verilen üstün makamın sahibi oldu. Bu makama kavuşmadan önce rüyada Peygamber Efendimizi görerek Velayet-i Ahmediyye makamı ile şerefleneceğinin müjdesini almıştı.
Muhammed Sıddîk hazretlerinin Serhend Şehrindeki Türbesi. Muhammed Sıddîk hazretlerinin mübarek yüzü, kaşları, gözleri ve burnu babasına çok benzerdi. Ömrünün çoğu hastalık ile geçti. Bir anda birkaç çeşit hastalık vücudunda olduğu hâlde o hiç şikayet etmez, hâline şükür ve sabrederdi. İbadet edebilecek kadar yer, yiyeceklerin pek çoğundan perhiz ederdi. Buyururdu ki; “Hastalık sebebiyle yaptığım bu perhizler aynı zamanda kalbimi temizledi.” Ömrünün sonuna doğru saltanat merkezi olan Delhi'ye gitti. Zamanın padişahı Muhammed Ferruh onun talebesi olmakla şereflenmişti. Muhammed Sıddîk hazretlerinin, Muhammed Mehdi ve Muhammed Abdülbakî isminde iki oğlu vardı.
