Hanbelî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Ahmed bin Nasrullah bin Ahmed el Bağdadî'dir. Künyesi Ebu Fadl olup lakabı Muhibbüddin'dir. İbn-i Nasrullah ismi ile tanınmıştır. 765 (m. 1364) senesinde Bağdat'ta doğdu. 844 (m. 1440) senesinde Kahire'de vefat etti.
İlim tahsiline Bağdat'ta başladı. Müstansıriyye Medresesi başmüderrisi olan babası Şeyh Nasrullah'tan, Necmeddin Ebu Bekr bin Kasım ve Nureddin Ali bin Ahmed el-Mukrî'den hadis dersleri aldı ve hadis-i şerif dinledi. Bu ilimde yetiştikten sonra babasıyla birlikte Kahire'ye gitti. Mısır'da bulunan zamanın meşhur âlimlerinden ilim öğrendi. Mısır'da ilim aldığı hocaları; Siraceddin Bülkinî, Zeyneddin Irakî, İbn-i Mülakkın'dır. Şam'da ise Zeyneddin bin Receb'den, Halep'te Şihab bin Merhal'den ilim öğrendi. Daha küçük yaşta âlim oldu. Zahiriyyetü'l-Berkukiyye Medresesi'nde ve diğer medreselerde müderrislik yaptı. Bir müddet İbn-i Magli'nin yerine kadı vekilliği yaptı. Kahire'de Hanbelî kadılığı yaptı ve fetva verdi. Tefsir, hadis, fıkıh ve usul ilimlerinde derin âlimdi. İnsanlar ondan çok istifade etti.
Muhibbüddin el-Bağdadî; fakih, müftü, bilhassa Hanbelî mezhebi fıkıh bilgilerinde zamanının en meşhur âlimiydi. Güzel ahlâka sahip, çok mütevazı, vakur, çok ibadet ve taat yapan salih bir zattı. Allah korkusundan çok ağlar, geceleri ibadetle geçirirdi. Selef-i salihîn'in yoluna uyma hususunda çok titiz davranırdı.
Eserleri:
1- Muhtasar-ı Tarih-i Hanabile,
2- Zerkeşî'nin Tenkih'i üzerine haşiyesi,
3- İbn-i Müfliğ'ın Füru'una haşiyesi,
4- Fıkıhta Veciz ve El-Muharrer üzerine haşiyeleri.
