Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden ve meşhur vaizlerden. Künyesi Ebü'l-Fütuh olup ismi Es'ad bin Mahmud bin Halef bin Ahmed bin Muhammed el-Iclî'dir. Lakabı Müntecibüddin'dir. 515 (m. 1121) senesinde İsfehan'da doğdu. 600 (m. 1203) senesi Safer ayının yirmi ikisinde orada vefat etti.
Müntecibüddin Iclî; Ebü'l-Kasım İsmail bin Muhammed, Kasım bin Fadl Saydalanî, İbn-i Batır ve birçok âlimden ilim öğrenip hadis-i şerif dinledi. İsmail bin Fadl es-Serrac'dan icazet (diploma) aldı. Kendisinden ise; Ebu Türab Rebia el-Yemenî, İbni Halil, Ziya Muhammed ve birçok âlim ilim öğrenip hadis-i şerif rivayet etti. İbn-i Ebu Hayr ve Fahreddin Ali Müntecibüddin Iclî'den icazet aldılar.
İbn-i Dübeysî onun hakkında; “Müntecibüddin Iclî, zahit, vaiz ve Şafiî mezhebinde derin âlimdi. Bazı kitapları yazarak çoğaltır, elinin emeği ile geçinirdi. İsfehan'da onun fetvalarına itimat edilirdi.”demektedir.
İbn-i Hallikan ise onun için; “Müntecibüddin Iclî, fakih, fazıl, ilim, züht, ibadet, kanaat ile meşhurdu. Elinin emeği ile geçinirdi.” demektedir.
Müntecibüddin Iclî'nin Sahih-i Buharî hakkındaki beyitleri.
Eserleri
Ömrünün sonlarına doğru vaaz etmeyi terk edip kitap yazdı. Yazdığı eserlerden bazıları şunlardır:
1- İfadü'l-vuaz, 2- Tetimmetü't-tetimme, 3- Şerh-i müşkilati'l-Vesit ve'l-Veciz: İmam-ı Gazalî'nin Vesit ve'l-Veciz adlı eserinin bazı yerlerinin açıklamasıdır.
