Tabiîn'in büyüklerinden bir hadis âlimi. Künyesi Ebu Mu'temir el-Basrî'dir. Basralı veya Kufeli olduğu söylenir. 105 (m. 723) tarihinde Irak'ta vefat etmiştir. Çok ibadet eden mübarek bir zattır. Hadis ilminde sika (güvenilir) bir âlimdir. Eshab-ı Kiram'dan bazıları ile görüşme sa'adetine kavuşmuştur. Hazreti Ömer, Selman-ı Farisî, Ebu Zer, Ebüdderda, İbn-i Abbas, İbn-i Ömer, Cündeb bin Abdullah Beclî, Abdullah bin Ca'fer ve Enes bin Malik gibi Eshab-ı Kiram'dan olan kimselerden hadis-i şerif rivayet etmiştir. Ondan da Katade, Asım el-Ahvel, Hamid et-Tavil, Mücahid ve İsmail bin Ebu Halid gibi Tabiîn'in ileri gelenleri hadis-i şerif bildirmişlerdir. Nesaî ve İbn-i Sa'd onun hadis ilminde sika (güvenilir) bir âlim olduğunu söylemişlerdir.
Rivayet ettiği bir hadis-i şerif şöyledir: Ebül-Ahves'den rivayet etti; “Resulullah Efendimiz buyurdular ki: “Cemaatle kılınan namaz, yalnız olarak kılınan namazdan yirmi beş derece (bir rivayette yirmi yedi derece) daha üstündür.”
Kıymetlisözlerinden bazıları şunlardır: “Susmayı yirmi senede öğrendim. Kızdığım zaman, bu halim geçtikten sonra pişman olacağım bir şeyi söylemedim.”
O, yanındakilere; “Allahü Teâlâ ya bir dileğim için yirmi sene yalvardım. Fakat bu dileğime kavuşamadım. Ancak ümidimi de kesmedim.” dedi. Orada bulunanlar; “Senin dileğin ne idi?” diye sorunca; “Malayani (boş ve lüzumsuz) sözü söylemekten beni muhafaza buyurması için yalvarmıştım.”cevabını verdi.
