Şam'da yetişen Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden. İsmi Abdülkadir bin Mustafa'dır. Safurî diye meşhur olmuştur. 1010 (m. 1601) senesinde, bugünkü Ürdün'de bulunan Safuriye denilen yerde doğdu. 1081 (m. 1670)'te Şam'da vefat etti. Babü's-sagîr Kabristanı'nda defnedildi. Küçük yaşından itibaren Şam'da ilim tahsiline başlayıp Şemseddin el-Meydanî ve başka âlimlerden ilim öğrendi. Sonra Mısır'a gidip; Burhaneddin el-Lekanî, Ebü'l-Abbas el-Mukrî gibi âlimlerden ilim tahsil etti. İlim öğrendiği hocalarından nakiller yaparak bir risale yazdı. Bu risalede en çok İbn-i Nakib'den nakillerde bulundu. Daha sonra Şam'a dönüp ilim öğretmeye başladı. Burada pek çok kimseye faydalı oldu. Daha sonra İstanbul'a gelip bir müddet kaldı. Sonra tekrar Şam'a döndü. Şam'da yerleşip Belhiyye Medresesi ve Eşrefiye Darülhadisi'nde hayatının sonuna kadar ilim öğretip pek çok âlim yetiştirdi. Ayrıca Ümeyye Camii'nde de Şafiî mezhebinin ileri gelen kimselerine ders okuttu. Âlim, fazıl, Allahü tealanın emirlerine sıkı bağlı, haramlardan ve şüphelilerden şiddetle sakınan Takıyyüddin bin Şemseddin es-Seyyid el-Hasenî, onun yanında ve hizmetinde iki sene kalıp ondan ilim öğrenen ve istifade eden kimselerdendir. Ahmed bin Muhammed es-Safidî, Zeyneddin bin Ahmed el-Basravî ve başka birçok kimse onun tedris halkasından yetişmişti. Şafiî mezhebi fıkıh âlimlerinden olan Abdülkadir; fıkıh, tefsir, hadis, usul, nahiv ve daha birçok ilimlerde, derin ilim ve yüksek ihtisas sahibiydi. Meseleleri inceliğine araştırıp tetkik ederdi. Zamanının faziletli zatlarından biriydi. Asrının bütün âlimleri onun ilmî üstünlüğü ve yüksek fazileti hususunda ittifak etmişlerdir. Allahü tealanın dinine son derece bağlı, haramlardan ve şüphelilerden kaçınır, emanete riayet ederdi. İlim öğretmek dışında, insanlardan mümkün olduğu kadar uzak kalırdı. Başına gelen bütün sıkıntılara sabreden güzel ahlâk sahibi bir zattı. Birçok konuda yazdığı kıymetli risaleleri vardır.
