Hindistan velilerinden. İsmi Şah Muhammed Ma'sum Ömerî bin Abdürreşid Sahib bin Ahmed Said'dir. İmam-ı Rabbanî hazretlerinin torunlarındandır. 1263 (m. 1846) senesinde Delhi'de Abdullah-ı Dehlevî hazretlerinin dergahında doğdu. 1341 (m. 1922) senesinde Mekke-i mükerremede vefat etti. Babasının yanına defnedildi.
Küçük yaşta Kur'an-ı Kerimi ezberledi. Zahirî ilimleri dedesinin talebelerinin önde gelenlerinden Molla Muhammed Nüvab ve küçük amcası Muhammed Mazhar'dan okudu. Hadis ilmini Şah Abdülgani ve Şeyh Sıddık Kemal Mekkî'den öğrendi. Dedesinden ve babasından tasavvuf yolunda yetişti ve kemâle geldi.
1858 senesinde zâlim İngiliz orduları, Hindistan'ı işgal edince, milyonlarca Müslüman hunharca katledildi. Bir kısmı da aç bırakılıp ölüme terkedildi. İngilizlerin ellerinden kaçıp kurtulabilen Müslümanlardan bir kısmı, Medine-i münevvereye hicret etti. Bunlar arasında Şah Muhammed Ma'sum-i Ömerî de vardı. Babası Abdürreşid Sahib'in vefatından sonra, 1290 (m. 1873) senesinde Hindistan'a döndü. Otuz üç sene sonra akrabaları ve talebelerinden altmış kişi ile beraber, 1323 (m. 1905) senesinde Medine'ye tekrar hicret etti.
İmam-ı Rabbanî hazretlerinin, Mebde' ve Me'ad kitabını Arabîye tercüme etti ve çok kitap yazdı. Bunlardan, Ahsenü'l-Kelam fi-İsbati'l-Mevlidi ve'l-Kıyam kitabı, Hindistan'da konuşulan Urdu dilinde olup, Eshab-ı kiram düşmanlarını, kabir ehline ve evliyaya dil uzatan mezhebsizleri red ve rezil etmektedir. Hindistan'da basılmış ve Arabîye tercüme edilmiştir. Es-Sebeu'l-Esrar fi Medarici'l-Ahyar kitabı, tasavvufu çok açık anlatmaktadır. Urdu dilindedir. Oğlu Muhammed Abdülkadir Medenî tarafından 1911 senesinde Arabîye tercüme edilmiş, 1913 senesinde İstanbul'da basılmıştır. İkinci oğlu Ebü'l-Feyz Muhammed Abdürrahman'ın kitabının başına yazdığı takrîz çok istifadelidir. Kitabın önsözünde buyuruyor ki: “Şah Veliyyullah Dehlevî, Mukaddimetü's-Seniyye fi İsbati Mezhebi's-Sünniyye kitabında, İmam-ı Rabbanî'yi uzun uzun övmekte ve; “Müminler onu sever, münafıklar, şakiler ise kötüler.” demektedir.”
