Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi Ahmed bin Yahya bin İsmail olup lakabı Şihabeddin'dir. Doğum tarihi bilinmemektedir. Aslen Suriye'nin Halep şehrindendir. 738 (m. 1337) senesinde Şam'da vefat etti.
Şihabeddin Ahmed, Ebü'l-Ferec Abdurrahman bin Zeyneddin Makdisî, Ebü'l-Hasan bin Buharî, Ömer bin Abdülmün'im, Ahmed bin Hibetullah ve daha birçok âlimden ilim öğrendi. İlim tahsilini tamamlayan Şihabeddin Ahmed, talebelere ders vermeye başladı. Kudüs ve Şam'da bir müddet ilim öğretmekle meşgul oldu. Bir süre Şam'da bulunan Bedraiyye Medresesi'nin müderrisliğini yaptı. Hadis âlimlerinden Alemüddin Kasım bin Muhammed Birzalî ondan hadis-i şerif dinledi.
Taceddin Sübkî onun, İbn-i Teymiyye'ye reddiye olarak yazdığı bir eserine rastladığını söylemektedir. Bu eserde, Ehl-i Sünnet ve'l-cemaat akidesini anlatmakta; bozuk itikat sahiplerine cevaplar vermekte, onların sözlerinin yanlış olduğunu delilleri ile ortaya koymaktadır.
Şihabeddin Ahmed bin Yahya bu eserinde; “Eshab-ı Kiram'ın adet-i şerifleri, sadece takvaya tâbi olmaya ve hayır işleri işlemeye teşvik idi. Fakat bidat sahipleri ortaya çıktığı zaman, onlara gereken cevabı vermişlerdir.” demektedir.
İslam büyüklerinin, kelam ilminde olgunlaşmamış olanlara bu ilimden bahsetmediklerini anlatırken, Şihabeddin Ahmed şöyle demektedir: “Hasan-ı Basrî kelam ilminden konuşacağı zaman, bu ilimde yetişmemiş olanları meclisten çıkarırdı. Bu ilmin ehli, bu ilimde tecrübesi olmayan, derinleşmemiş olan kimseye, yetmiş yaşında bile olsa kelam ilminin derin meselelerinden bahsetmezdi. Sehl-i Tüsterî; “İtikadı sağlam ve kelam ilminde olgunlaşmamış olanlara, kelam ilminin derin meselelerinden bahsetmeyiniz.” buyurmuştur.
