Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. İsmi Ahmed bin Ahmed bin Muhammed Sücaî olup lakabı Şihabeddin'dir. Doğum tarihi belli değildir. Mısır'ın Sücaiyye denilen beldesinde doğduğu için Sücaî denilmiştir. 1197 (m. 1783) senesi Safer ayının on altısında Pazartesi gecesi Kahire'de vefat etti. Babasının yanına defnedildi.
Sücaî, doğduğu yerde ilim öğrenmeye başladı. Babasından ve asrın büyük âlimlerinden ilim öğrendi. Abdurrahman Cebertî'den meşhur Hidaye kitabını ve bu kitaba Kadızade'nin yaptığı şerhi, Lukafü'l-cevahir, Müceyyeb, Mukantar, Şerh-i Eşkâli't-te'sis ve daha başka eserleri okudu. Daha babası hayatta iken ve vefatından sonra babasının yerine ders verdi. Asrının önde gelen âlimlerindendi. Lügat ve fıkıh ilminde derin bilgilere sahipti.
Tarihu Acaibü'l-asar fi't-teracim el-ahbar kitabının müellifi olan Allame Abdurrahman Cebertî şöyle yazmaktadır: “Sücaî, bizimle beraber büyük âlim Seyyid Muhammed'den Emali kitabından ve Buharî'den çok ders dinledi. Ayrıca Ahmed bin Hanbel, İmam-ı Şafiî, Malik bin Enes, Nafî ve İbn-i Ömer yoluyla gelen âli rivayetleri ve daha başka rivayetleri dinledi.”
Kendisi şöyle anlatır: “Bir gece rüyamda birisinin şöyle dediğini duydum: Kim her gün; “Ya Allah! Ya Cebbar! Ya Kahhar!” mübarek lafızlarını 360 defa söylerse, taun hastalığı ona musallat olmaz.”
Eserleri: Sücaî, eser yazma hususunda çok mâhirdi. Dinî ilimlere, edebiyat, tasavvuf, mantık ve astronomiye dair birçok eseri vardır. Eserlerinden bazıları şunlardır:
1- Ed-Dürer fî i'rab-i evaili's-süver, 2- Şerhu muallakat-ı İmriü'l-Kays, 3- Şerh-u Lamiyet-i Semuel, 4- Haşiyetün alâ şerhi'l-katr li İbn-i Hişam, 5- Haşiyetün alâ şerhi İbn-i Akil li'l-elfiyeti fi'n-nahvi, 6- Manzumetün fi'l-istiarat, 7- Bed'ü'l-vesail fi halli elfazi'd-delail, 8- Şerhun alâ esmai'l-hüsna. 9- El-Fevaidü'l-latife fi şerhi'l-vazife li-Zerruk.
