Şafiî mezhebi âlimlerinin büyüklerinden. İsmi, Muhammed bin Abdülmelik bin Halef es-Sülemî'dir. Künyesi, Ebu Halef olup, doğum tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Fıkıh ilmini iki büyük âlimden öğrendi. Bunlar; Kaffal-ı sagîr (Abdullah bin Ahmed el-Mervezî) ve Ebu Mansur-i Bağdadî'dir. Fıkıh ve tasavvuf ilimlerinde mütehassıs bir âlimdir. İlim, vera, züht ve güzel ahlâk ile süslenmiş yüksek bir zattı. 470 (m. 1077) senesinde vefat etti.
Fıkıh ilminde yüksek bir âlim olan Muhammed bin Abdülmelik Taberî, bu ilmin çeşitli meselelerine ait birçok kitap yazmıştır. Bu tasniflerinden başlıcaları; En-Nevu'l-fıkhi min envai'l-maksud, El-Kinayetü fi'l-fıkh, El-Muayyen alâ mukteza'd-din, Şerhü'l-miftah li İbn-i Kas fî fürui'l-fıkhî'ş-Şafiî ismindeki eserlerdir.
Taberî'nin tasavvuf ilmine ait en meşhur eseri, Selvetü'l-arifîn ve ünsü'l-müştakîn ismindeki kitabıdır. Tasavvuf ilmini anlatan çok kıymetli bir eserdir. Bu kitapta yer alan konular arasında birçok marifetler, hakikat ehlinin hâllerini bildiren şaşılacak bilgiler vardır. Ebu Ali Hassan bin Ebu Sa'id-i Merdî için hazırladığı bu eserini 72 baba ayırarak tertip etti. İlk bab, tasavvuf kelimesinin çeşitli manalarını bildirmektedir. Son babda da, sufîlerin tabakalarını ve tercüme-i hâllerini beyan etmekte, açıklamaktadır. Onun bu eseri belki de Ebu Kasım el-Kuşeyrî'nin Risale'sini taklit edilerek hazırlanmış olduğundan tanınmamıştır. Hâlbuki çok güzel bir eserdir. Taberî, bu kitabında tasavvuf büyüklerinin hâl tercümelerini, menkıbelerini, insanlar için örnek olan hayatlarını çok güzel bir şekilde anlatmaktadır. Bu eserin yazılması 459 (m. 1067) senesinin Rebiulahir ayında tamamlanmıştır.
