Tasavvuf ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimi. Künyesi, Ebü'l-Feth olup; ismi, Tahir bin Sa'id bin Fadlullah bin Ebü'l-Hayr'dır. 502 (m. 1108) yılında vefat etti. Tasavvuf ilminde yüksek dereceler sahibi olduğu için, Sûfî lakabı verildi. İlk tahsiline, dedesi Fadlullah'tan aldığı derslerle başladı. Birçok yerlere seyahatlerde bulunup, buralardaki büyük âlimlerin ve evliyanın sohbet ve derslerinden istifade etti. İmam-ı Ebü'l-Kasım Kuşeyrî, Ebü'l-Ganaim bin Me'mun, Ebü'l-Hüseyin bin Nakur ve daha birçok âlim, onun hocaları arasındaydı. Tasavvufta ve Şafiî mezhebi fıkıh bilgilerinde çok yükseldi.
Devamlı Allahü tealanın dostları ile beraber olurdu. Kalbi Allahü tealanın rızasını kazanmaktan başka bir şey düşünmez oldu. Başkalarının dünya malı için yaptığı kavgalar, onu hiç alakadar etmezdi. O, Allahü tealanın rızası için ilim öğrenir, ilim öğretir, O'nun dinini yaymaya gayret ederdi. İnsanlara merhameti, sabrı, cömertliği, haram ve şüphelilerden sakınması fevkaladeydi. Harama azap, helale hesap olduğunu düşündüğünden hesabının uzun sürmemesi için, kendisine helal ve mubah olan şeyleri zaruret miktarı kullanırdı. İnsanlara emr-i ma'rûfta bulunur, Allahü tealanın emir ve yasaklarını öğrenip bildiklerini tatbik etmeyenlerin, Cehennem ateşinden kurtulamayacağını anlatırdı. Birçok talebe yetiştirdi. Ebü'l-Fetyan Revasî, onun talebeleri arasındaydı. O, Ebu Sehl Su'lukî'nin; “Maksatlara ulaşmak, itirazları terk etmekle mümkündür.” sözünü sık sık söylerdi.
