Malikî mezhebi fıkıh ve tefsir âlimi. İsmi Muhammed bin Ahmed bin Osman bin Ömer et-Tunusî olup künyesi Ebu Abdullah'tır. El-Vannugî diye meşhur oldu. 759 (m. 1358)'de Tunus'ta doğdu. 819 (m. 1416) senesi Rebiulahir ayında, Mekke-i Mükerreme'de vefat etti. Mualla kabristanında, Şeyh Ebü'l-Hasan eş-Şulî'nin kabrine yakın bir yere defnedildi.
El-Vannugî, Tunus'ta büyüdü. Oradaki büyük âlimlerden Ebü'l-Hasan bin Ebü'l-Abbas el-Batrinî ve İbn-i Arafe'den ilim öğrendi. Fıkıh, tefsir, mantık, hesap, hendese ve cebir öğrendi. Ebü'l-Abbas el-Kassar'dan Arabî ilimlere dair çok kitap okudu. Başka âlimlerden de okuyup tefsir ilminde mütehassıs oldu. Fen ilimlerinde de üstün bir dereceye yükseldi. Üstün bir zekası, kuvvetli bir anlayış kabiliyeti olup gördüğü şeyi bir daha unutmazdı.
Vannugî, ders okuttu, fetvalar verdi. Hadis-i şerif ilmine dair, talebelerine icazet (diploma) verdi. Âlimler onun ilminin üstünlüğünü söylediler. Çok kitabı vardı, ihtiyacı olanlara kitaplarını ariyet olarak verirdi. Çok kimseler onun ilminden istifade etti. Bir müddet Mekke-i Mükerreme'de mücavir olarak, daha sonra da Medine'de kaldı ve bu meyanda ders okuttu. Fetvalar verdi ve tasnif işiyle meşgul oldu.
Vannugî'nin yazmış olduğu eserlerden bir tanesi de “Kitab alâ kavaid-i İbn-i Abdüsselam”dır.
