Fıkıh ve tefsir âlimlerinden. İsmi Abdurrahman bin Muhammed bin Abdullah bin Zekeriyya olup künyesi Ebu Muhammed’dir. Kaynaklarda doğum tarihine rastlanmayan Abdurrahman bin Muhammed, 781 (m. 1379) senesinde vefat etti.
Âlim ve arif bir zat olan Abdurrahman bin Muhammed, İhyau ulumiddin gibi kitapları tetkik etmeye, okuyup incelemeye çok meraklı, ilim öğrenmek ve öğretmekte gayretli, züht ve vera sahibi, dünyaya gönül vermeyen, haramlardan ve şüphelilerden son derece sakınan bir zattı. Tutumlu ve iktisat sahibi olmakla tanınmıştı. Aile efradı da kalabalık olduğu hâlde evinde dünyalık olarak bir şey bulundurmazdı. Çünkü o, dünyalık hiçbir şeye ehemmiyet vermez, gönül bağlamazdı.
Rivayet olunur ki bir şeye ihtiyacı olduğu zaman, gayb âleminden, Allahü teala tarafından kendisine gönderilirdi. Eliyle topraktan bir şey alsa, Allahü tealanın izni ile o şey, arzusu ne ise ona dönüşüverirdi. Sayı ve adet olarak tam istediği gibi olurdu.
Tarrî diye tanınan ve ismi Muhammed olan torunu şöyle haber verir: “Ben küçükken dedemin yanında bulunur, Kur’an-ı Kerim okurdum. Her gün bana, bir parça hamur mayası verirdi. Biz de o mayayı ekmek yapmakta kullanırdık. Halbuki bizim bulunduğumuz beldede o maya bilinmez ve hiç yapılmazdı. Onun, bunu nereden bulup bana verdiğini anlayamazdım. Demek ki bu onun kerametiydi. Birgün de tavandan helva parçası alıp verdi. Halbuki orada helva olması mümkün değildi. Onun böyle daha nice kerametleri vardır. Ölü ile konuşur, karşılaştığı evliyanın derecesini anlardı. İsmail el-Ceberutî, Ebu Bekr bin Hassan ile aralarında arkadaşlık ve dostluk vardı.”
