Hadis, fıkıh ve tasavvuf âlimi. Künyesi Ebu Muhammed, lakabı Fahreddin’dir. 611 (m. 1214) senesinde Ba’lebek’te doğdu. 688 (m. 1289)’da Şam’da vefat etti.
Kur’an-ı Kerim okumayı ve kıraat ilmini, dayısı Ba’lebek kadısı Sadreddin Abdürrahim bin Nasr’dan öğrendi. Hadis ilmini, Ebü’l-Mecid el-Hanbelî, Mükerrem bin Ebi’s-Sakr ve diğer âlimlerden öğrendi. Bu âlimlerden hadis-i şerif işitip, rivayet etti. Fıkıh ilmini ise; Takıyyüddin Ahmed bin Azvanî, Süleyman bin Abdurrahman bin Hafız, Şemseddin Ömer bin el-Menca’dan öğrendi. Hafız Takıyyüddin bin Salah’ın Ulumü’l-hadis adlı eserini ezberledi ve müellifine ezberden okuyup dinletti. Seyfü’l-Amidî’den ve Kadı Necmeddin bin Racih’ten fıkıh usulü ve hılaf ilminden bir miktar okudu. Amr bin Hacib’den sonra da Mecdüddin bin Erbilî’den nahiv ilmini okudu. Ayrıca Şeyhü’l-fakih onu sever ve kendi evlatlarından ileri tutardı. Şam’a gidinceye kadar ona Hanbelîlerin mescidinde imamlık vazifesi verdi.
Şam’a gidince, Kadı Necmeddin İbnü’ş-Şeyh Şemseddin bin Ebu Ömer’in yerine vekâleten Cevziyye’de ders verdi. Sadriyye ve Mismariyye’de de İbn-i Menca’ya vekâleten ders verdi. Ayrıca camide ders halkası kurdu. Nuriyye ve Sadriyye medreselerinde hadismüderrisliği yaptı. Fıkıh âlimlerinden pek çok kimse ondan icazet aldı. Güleryüzlü ve şöhretten sakınan bir zattı. Geceleri çok namaz kılar ve Kur’an-ı Kerim okur, gündüzleri ise ekseriya oruçlu olurdu.
İbn-i Yunînî onun hakkında şöyle demiştir: “Çok ibadet eden, salih, zahit ve faziletli bir zattı. O, babamın sohbetinde bulunanlardandır. Babam onu severdi. Hanbelîlerin mescidinde onu imamlığa geçirdi. Onunla Mekke’ye yolculuk yaptım. İbadet etmesinde ve üstün hâllerinde onun benzerini çok az gördüm. İlmiyle amel eden âlimlerin hayırlılarından, salih, mütevazi, istikamet sahibi ve ince kalbli olup, Allahü tealanın salih kullarından idi.”
Berzalî de onun için; “Müslümanların hayırlılarından ve salihlerin büyüklerindendi.” demiştir.
