Evliyanın büyüklerinden. İsmi Abdürreşid bin Ahmed Sa’id bin Ebu Sa’id bin Şafî bin Aziz bin Muhammed İsa bin Seyfeddin-i Farukî Serhendî’dir. İmam-ı Rabbanî hazretlerinin torunlarındandır. 1237 (m. 1821) senesinde Hindistan’ın Luknov şehrinde doğdu. 1287 (m. 1870)’te Mekke-i Mükerreme’de vefat etti. Hazreti Hadice’nin kabrinin yakınına defnedildi.
Daha yedi yaşında iken, evliyanın büyüklerinden olan dedesi Ebu Sa’id Müceddidî hazretlerinden ilim öğrenmeye başladı. On yaşında iken Kur’an-ı Kerim’in tamamını ezberledi. Molla Habibullah’tan hadis ilmini, sarf ve nahiv bilgilerini, Ahmed Dehlevî’den aklî ilimleri öğrendi. Yirmi yaşında iken dedesinin sohbetinde yetişip Şah-ı Nakşibend Behaeddin-i Buharî hazretlerinin yolunda icazet aldı. Daha sonra yüksek babaları Ahmed Sa’id Sahib hazretlerinin sohbetlerine devam etti. Bu sohbetlerde Kadirîyye, Sühreverdiyye, Çeştiyye ve Kübreviyye yollarında yetişip icazetle şereflendi. Fıkıh, hadis ve tefsir ilimlerini öğrendi. Yine babalarından Risale-i Kuşeyriyye, Füsusü’l-hikem ve Mesnevî-yi şerif gibi tasavvufa dair eserleri ve Mektubat-ı İmam-ı Rabbanî okudu. Çeşitli ilimlerde ve tasavvufun inceliklerinde kemale geldi. Babasının birçok ince bilgilerle dolu Farisî, Enhar-ü erbazı adlı eserini Arapçaya tercüme etti.
Mekke-i Mükerreme’yi ziyaret etmek arzusunun dayanılmaz hâle gelmesi üzerine, 1256 (m. 1840) senesinde doğruca Mekkke-i Mükerreme’ye gitti. Hacdan sonra Medine-i Münevvere’ye giderek, Resul-i Ekrem’i ziyaretle şereflendi. Orada birçok ikram ve ihsanlara kavuşarak Delhi’ye geri döndü. Bir müddet Delhi’de ikamet ettikten sonra yüksek babaları Ahmed Sa’id Farukî ve diğer aile fertleri ile birlikte Mekke-i Mükerreme’ye hicret etti. Bir müddet Mekke-i Mükerreme’de, bir müddet Medine-i Münevvere’de, bir müddet de Taif’te ikamet etti.
Babaları Ahmed Sa’id Farukî’nin vefatı üzerine Mekke-i Mükerreme’de yerleşerek, babasının yerine insanlara doğru yolu göstermekle vazifelendirildi. Sağlığında babası Ahmed Sa’id Farukî, kendi teveccühlerinden istifade edemeyen talebelerini, oğlu Abdürreşid Sahib’e havale ederdi. O da onları çok güzel bir şekilde yetiştirirdi. Babasının vefatından sonra onun ziyaretine gelenler, sohbetleri ile müşerref olurlar, kalblerini feyizle doldurarak geri dönerlerdi. Hâl ve hareketlerinde, baba ve dedelerine çok benzerdi. Ömrünün sonuna kadar, onların yolunda ve onlardan duyduklarını insanlara anlatmakla meşgul oldu.
Abdürreşid Sahib hazretlerinin; Ramazan-ı şerifte Buharî-yi Şerif okumak, teravihlerde her gece üçer cüz Kur’an-ı Kerim okumakla, on gecede bir hatm-i şerif etmek, Muharremü’l-haram ayının onunda Müslim-i Şerif’i hatmetmek, Muharrem’in ilk on günü ile Pazartesi, Perşembe ve her ayın onüç, ondört ve onbeşinci günleri oruç tutmak, her gün öğle namazından sonra tefsir, hadis ve Mekubat-ı İmam-ı Rabbanî ve diğer tasavvuf kitaplarını okutmak âdet-i şerifeleri idi.
Mekke-i Mükerreme’de kaldığı sırada pek çok talebe yetiştirdi. Oğlu Şah Muhammed Ma’sum-i Ömerî, en ileri gelen talebelerindendi.
