Osmanlı ilmiye sınıfının 16. yüzyıldaki en saygın müderrislerinden biri olan Molla Mehmed Ahizâde (v. 1566), yetiştirdiği dev isimlerle Osmanlı kültür ve bilim hayatına yön vermiş bir "hoca" figürüdür. Konya'da doğan ve hayatının büyük kısmını imparatorluğun eğitim merkezlerinde geçiren Ahizâde, kardeşi Ahmed Efendi ile olan yakınlığı sebebiyle "Ahaveyn" (İki Kardeş) lakabıyla da anılmıştır.
Konya’da başladığı eğitim hayatını İstanbul’da zirveye taşımıştır. Hocaları: Konya'da temel ilimleri aldıktan sonra, meşhur İsrafilzâde Fahreddin Efendi'nin talebesi olmuş ve ondan icazet almıştır.
Müderrislik Durakları: Kariyeri boyunca Osmanlı'nın en seçkin medreselerinde dersler vermiştir: Konya Nalıncı Medresesi, Edirne Taşlık ve Halebiyye Medreseleri, İstanbul Haseki Medresesi, Sahn-ı Seman Medreseleri, Süleymaniye Medreseleri (Vefatına kadar burada görev yapmıştır).
Ahizâde'yi asıl meşhur kılan, Sahn-ı Seman müderrisliği döneminde ders halkasından geçen 14 büyük alimdir. Bu talebeler daha sonra Osmanlı tarihinin en etkili isimleri olmuşlardır: Hoca Sâdeddin Efendi: Şeyhülislam ve meşhur tarihçi (Tâcü't-Tevârih müellifi). Bâkî (Sultanü'ş-Şuarâ): Osmanlı edebiyatının en büyük şairi. Mecdî Efendi: Şakayık-ı Nu'maniyye tercümesiyle bilinen biyografi yazarı. Hüsrev Çelebi ve Karamanî Muhyî Çelebi: Dönemin önde gelen alimleri.
Molla Mehmed Ahizâde, sadece ilmî derinliğiyle değil, örnek karakteriyle de tanınırdı. Mizacı: Son derece yumuşak huylu, mütevazı ve nazik bir insandı. Hayırseverliği: Elde ettiği imkanları hayır ve hasenat işlerinde kullanmayı severdi. Vefatı: 1566 yılında, Süleymaniye Medresesi'nde talebelerine Allah'ın emir ve yasaklarını anlatırken, ilim yolunda ruhunu teslim etmiştir.
