Hadis âlimi. İsmi Ahmed bin Ali bin Ömer bin Salih bin Ahmed’dir. Künyesi, Ebü’n-Necah Meninî ve Ebü’l-Abbas olup lakabı Şihabeddin’dir. 1089 (m. 1679) senesinde Şam’ın Menin köyünde doğdu. 1172 (m. 1759)’da Şam’da vefat etti.
Ahmed Meninî çok küçük yaşta Kur’an-ı Kerim’i öğrendi. Onüç yaşına gelince Şam’a gitti. Ağabeyi Şeyh Abdurrahman’ın kaldığı Şemisatiyye Medresesi’nde kaldı. Şam’da Hanbelî müftüsü Ebü’l-Mevahib, Şeyh Abdülcelil, Şeyh Muhammed Kâmil, Şeyh İlyas Kürdî, Şeyh Abdülganî Nablusî, Şeyh Yunus Mısrî, Şeyh Abdürrahim Kâmilî, Şeyh Abdullah Aclunî, Şeyh Muhammed Şemseddin Remlî ve daha birçok âlimden ilim öğrendi. Nakşibendiyye büyüklerinin yolunu ve bazı ilimleri, Şeyh Murad Buharî’den, Halvetiyye büyüklerinin yolunu, Tabbak diye meşhur olan Şeyh Hasan Mercanî’den, Kadiriyye büyüklerinin yolunu, Şeyh Seyyid Yasin Hamevî’den öğrendi.
Ahmed Meninî ilim ve fazilet bakımından yüksek derecelere kavuştu. İlim öğrettiği talebeleri her tarafa yayıldı. Silkü’d-dürer adlı eserin müellifi Muhammed Halil Muradî’nin babası da Ahmed Meninî’den hadis-i şerif ve daha başka ilimleri öğrendi ve ondan rivayette bulunması hususunda icazet aldı. Ahmed Meninî, Silkü’d-dürer müellifinin babasını çok severdi.
Ahmed Meninî, hocası Hanbelî müftüsü Şeyh Ebü’l-Mevahib’in oğlu Şeyh Abdülcelil vefat edince hocasının emri ile Emevî Camii’nde ders vermeye başladı. Hocasının vefatına kadar burada ders vermeye devam etti. Hocası vefat edince onun yerine Şemisatiyye Medresesi’nde ders verdi. Adiliyye-i Kübra Medresesi’ne müderris olarak tayin edilinceye kadar bu vazifede kaldı. Adiliyye-i Kübra Medresesi’nde ve Emevî Camii’nde, ömrünün sonuna kadar ders verdi. Adiliyye-i Kübra Medresesi’nde Çarşamba günü Beydavî Tefsiri’nden, Cuma günü Cuma namazından sonra Sahih-i Buharî’den, akşam ile yatsı arasında ise bazı ilimlere dair dersler verirdi.
Ahmed Meninî’den birçok kimse faydalandı. İlim ve fazilet sahibi kimseler onun yanında toplandılar. Bütün bunlara rağmen çok tevazu sahibi ve hoşsohbet idi. İki sefer İstanbul’a gitti. Orada çok hürmet gördü. Tarihü’l-Utbî’ye yazdığı şerhten dolayı meşhur oldu. Ona ilmî bir rütbe olan Süleymaniye rütbesi verildi. Semisatiyye ve Ömeriyye medreselerinde idarecilik yaptı. Ayrıca kadılık ve hatiplik vazifelerinde de bulundu. Hac farizasını da yerine getirdi.
Eserleri: Ahmed Meninî’nin yazmış olduğu eserlerden bazıları şunlardır:
1- İdaeti’d-Derarî fî şerh-i Sahihi’l-Buharî,
2- El-Urfu’n-nasim Şerhü Risaleti Kasım Kutluboğa fî usuli’l-fıkh,
3- El-Fethü’l-vehbi fî şerhi Tarih-i Ebu Nasri’l-atbi,
4- Divan-ı şi’r,
5- En-Nesematü’s-sehariyye fî medh-i hayri’l-beriyye,
6- Siretü’l-Yeminî Şerhî: En mühim eseridir. 1286’da Kahire’de basılmıştır.
7- El-İ’lam bi fedaili’ş-Şam.
8- El-Feraidü’s-seniyye fi’l-feraidi’n-nahviyye.
