Fıkıh âlimi. Lügat, nahiv, edebiyat ve tarih ilimlerinde de söz sahibiydi. İsmi, Ahmed bin Bahtiyar bin Ali bin Muhammed olup; künyesi, Ebü’l-Abbas’tır. Aslen Vasıtlı olup, 476 (m. 1083)’te doğdu. Fıkıh ilminde çok çalışıp, faziletli bir âlim oldu. Bağdat’a gidip, orada hadis-i şerif öğrenmekle meşgul oldu. Öğrendiği ilimler ile ilgili eserler yazan Ahmed bin Bahtiyar, 552 (m. 1157) senesinde Bağdat’ta vefat etti.
Ebü’l-Kasım bin Beyan, Ebu Ali bin Beyan ve daha birçok âlimden ilim öğrenmiş ve hadis-i şerif dinlemiştir.
Bir müddet Vasıt ve Kûfe kadılığı da yapan Ahmed bin Bahtiyar, Ebü’l-Feth el-Mendâî’nin babasıdır. Bu zat da babası gibi âlimdir.
Onun hakkında, İbnü’l-Cevzî; “O, bizimle beraber Ali bin Fadl bin Nasır’dan ilim öğrenip ve hadis-i şerif işitmişti.” demektedir.
Daha çok resmî vesikaların kayıtlarını yapardı. Nazarî ilimlere dair çalışmalar yapan Ahmed bin Bahtiyar, Kitabü’l-kudat ve Kitabü tarihi’l-Betaih adında iki eser yazmıştır.
