Hanbelî fıkıh âlimlerinden, abit (çok ibadet eden) bir zat. İsmi, İbn-i Tullaye Ahmed bin Ebu Galib bin Ahmed el-Bağdadî el-Hanbelî’dir. Künyesi, Ebü’l-Abbas olup, 460 (m. 1068)’de doğdu. Abdülaziz el-Enmatî ve başka âlimlerden ilim öğrendi. Çok ibadet ederdi. Yetmiş sene, Cuma hariç diğer günler evinden dışarı çıkmadı. 548 (m. 1153) yılında Bağdat’ta vefat etti.
Zarurî ihtiyaçları kadar dünyalık işlerle meşgul olurdu. Gece gündüz, bıkmadan usanmadan ibadet ederdi. Onun gibi çok ibadet eden yok gibiydi. İbadetinin çokluğundan iki büklüm olmuştu. Oturduğu zaman, başı dizlerine yakın bir hâlde olurdu. Sultan Mes’ud, Ahmed bin Ebu Galib’i ziyarete gitti. Sultana; “Ya Mes’ud! Adil ol ve Allahü tealaya benim için dua et.” buyurdu, başka bir şey söylemedi. Tekbir alıp namaza durdu. Bundan sonra sultan, lüzumsuz olan şeyleri bırakıp tövbe etti.
Ahmed bin Ebu Galib’in, Ebu Hüreyre yoluyla rivayet ettiği bir hadis-i şerifte, Peygamber Efendimiz buyurdu ki: “Kim, bir Müslümanın bir ayıbını, kusurunu örterse, Allahü teala da dünya ve ahırette onun ayıplarını örter.”
