Tâbiinin meşhurlarından. Künyesi Ebu Abdullah’tır. Tâbiinin muhaddislerinden olup hadis âlimidir. Aslen Yemenlidir ve Mezhic kabilesinin Evd koluna mensuptur. Hazreti Ebû Bekr’in halifeliği sırasında Kûfe’ye yerleşmiştir. Cahiliye döneminde doğmuş olup, doğum tarihi bilinmemektedir. Peygamber Efendimizi görmediği için Muhramun’dan sayılmıştır. 74 (m. 693)’te Kûfe’de vefat ettiği rivayet edilmiştir.
Peygamber Efendimiz zamanında Müslüman oldu. Ancak Peygamber Efendimizi göremedi ve Sahabi olamadı. Eshab-ı Kiramdan Muaz bin Cebel Yemen valiliği sırasında, onunla tanışıp Müslüman oldu. Muaz bin Cebel’i çok sevip yanından ayrılmadı. Ondan çok istifade etti. Onun vefatından sonra Eshâb-ı kirâmın en meşhûr fıkıh âlimlerinden Abdullah bin Mes’ud’dan kıraat ilmini öğrendi. Ayrıca Hazreti Ömer, Hazreti Ali, Sa’d bin Ebî Vakkas, Ebû Hüreyre, Hazreti Âişe ve Ebu Eyyûb el-Ensârî’den hadis-i şerif rivayet etti. Kendisinden de İmâm-ı Şa’bî, Sa’id bin Cübeyr, Amr bin Mürre, Ebu İshak es-Sebiî ve diğer meşhur hadis âlimleri hadis-i şerif rivayet ettiler. Hadis ilminde sağlam ve güvenilir bir ravi olduğunda ittifak edilmiştir. Rivayetleri Kütüb-i Sitte denilen altı meşhur hadis kitabında yer almıştır.
Amr bin Meymun, ilmiyle, üstün ahlâkıyla ve yaşayışı ile zamanındaki insanların sevdiği ve takdir ettiği bir zattı. Dünyaya ve dünyalık olan geçici şeylere hiç önem vermezdi. Hep ibadet ve taatla meşgul olurdu. Pek çok defa hacca ve umreye gitti.
Evliyanın sıfatlarından biri olan; “Görüldükleri zaman Allahü teâlâ hatırlanır.” sözü, onun da halini bildirir. Onu gören, Allahü teala yı hatırlardı.
Buyurdu ki: “Mescitler, Allahü teala nın evidir. Ziyaret edileni, ziyaret edene ikramda bulunması şanındandır.”
Kendisine; “Nelere dikkat edelim?” diye sorulduğunda; “Beş şey gelmeden önce beş şeyi ganimet bil: Ölümden önce hayatın, meşgaleden önce boş vaktin, fakirliğinden önce zenginliğin, ihtiyarlığın gelmeden önce gençliğin, hastalığından önce sıhhatin.” hadis-i şerifini rivayet etti.
