Asrının meşhur hadis âlimlerinden ve velîlerden. Künyesi, Ebu Abdullah’tır. Doğum tarihi bilinmemektedir. Hicretin 116 (m. 734) senesinde vefat etmiştir.
İlim alıp hadis rivayet ettiği zatlar, Abdullah bin Ebu Evfa, Sa’id bin Müseyyeb, Abdurrahman bin Ebu Leyla, Abdullah bin Haris, Amr bin Meymun ve diğer âlimlerdir. Asrın âlimleri onun, hadis hafızlarından olduğunu söylemişlerdir. Yüzbin hadis-i şerifi senetleriyle ezbere bilir.
Amr bin Mürre’den, kendi oğlu Abdullah, Zeyd bin Ebu Enise, Misar bin Kedam, İmam-ı A’meş, İdris bin Yezid, Hüseyin bin Abdurrahman ve diğer hadis âlimleri hadis-i şerif rivayet etmiştir. Abdurrahman bin Mehdi onun hakkında şöyle demiştir: “O Kufe’de yetişen hadis hafızlarından biridir.” Şu’be bin Haccac da; “Amr bin Mürre’yi namaz kılarken gördüm. Duası kabul olmadıkça namazdan çıkmayacak gibi namaz kılıyordu.” buyurmuştur. Süfyan-ı Sevri de der ki: “Misar’a; ‘Gördüğün kimselerin en faziletlisi kimdir?’ diye sordum. O da; ‘Amr bin Mürre’den daha faziletli bir kimse görmedim. O, öylesine dua ederdi ki, ben halini görüp, duası kabul oldu derdim.’ dedi.”
Selim bin Rüstem; “Amr bin Mürre’nin huzurunda ders okuduğum sırada hep; ‘Ya Rabbi! Beni, seni tanıyanlardan ve emrine uyanlardan eyle.’ diye dua ederdi!” diye anlatırken, Abdullah bin Meysere de; “Biz Amr bin Mürre’nin cenazesinde bulunduk, o çok hayırlı ve üstün bir zat idi.” demiştir.
Amr bin Mürre çok dua ederdi. Dualarından biri ekseriya şuydu: “Ya Rabbi! Beni akıllılardan eyle.”
Amr bin Mürre buyurmuştur: “Allahü teala iman edip, kulluk yapan bir mümini azap etmez. O’nun emirlerine uyup, yasakladıklarından sakınan müminin yüzü kara çıkmaz.”
“Kim dünyaya yönelip, dünyeilik peşinde koşarsa ahiretini yıkar. Kim ahirete faydalı amel yaparsa dünyaya düşkün olmaktan kurtulur. Böylece fani olanı verip, baki olanı alır.”
“Şeytan der ki: İnsan kızdığı zaman ben yanına yaklaşırım, sevindiği zaman da kalbine vesvese veririm. Kendi kontrol etmezse, elimden nasıl kurtulur?”
İmam-ı A’meş, Amr bin Mürre yolu ile gelen rivayette Abdullah bin Haris şöyle anlatmıştır: “Bir kimse bir cemaatte selam verirse, onun derece itibariyle fazileti vardır. Şayet selam verdiği kimseler onun selamına karşılık vermezlerse melekler onun selamına karşılık verir, öbürlerine de lânet ederler.”
Ebu’l-Kasım Begavî, Amr bin Dinar ile talebesi Şu’be’yi konu alan Hikayetu Şu’be ve Amr bin Mürre adlı bir risale yazmıştır. Amr bin Mürre’nin rivayet ettiği hadis-i şeriflerden bazıları şunlardır:
“Bir gün Peygamber Efendimiz Eshabına buyurdu ki: ‘Nerede takdir edilene razı olanlar? Nerede şükretmek için çalışanlar? Ebedî olan Cennet nimetlerine iman ettiği halde (bunun için çalışmayıp) geçici olan dünya için çalışanlara şaşarım.’”
“Bir gün Peygamber Efendimize bir bedevi gelerek; ‘Ya Resulallah, birisi ne kahraman diye anılmak için, birisi ganimet için, birisi de tanınmak için savaşıyor. Bunların hangisi Allah yolunda savaşmıştır?’ diye sordu. Resulullah Efendimiz de; ‘Allahü tealanın ismi şerifi (dini) yüceltsin diye savaşan kimse Allah yolundadır.’ cevabını verdi.”
“Osman bin Ebü’l-As demiştir ki: ‘Resulullah Efendimiz’in bizden aldığı son söz, imam olduğumuz zaman namazı hafifletmemizdir. Zira cemaatin içinde yaşlılar, hastalar, zayıflar ve ihtiyaç sahipleri olabilir.’”
